Opinie

    • Christiaan Weijts

Voorbereid op het ergste

Nog maar tien weken en dan kan dit ineens de buitengrens zijn van de EU: de terminal van Stena Line, in een waaierig niemandsland tussen de kolossale veerboten en de dorpskern van Hoek van Holland. Een kolonne scheepgaande vrachtwagens vult de parkeerplaats. Zeshónderdduizend steken hier jaarlijks over.

Prepare for the worst, hope for the best, is inmiddels de officiële richtlijn van onze overheid. Van die voorbereiding is hier nog niets te merken. Van die hoop trouwens ook niet.

Waar zijn de extra parkeerterreinen voor de lange wachtrijen? De douanepoorten? O nee, aan bouwhekken en opgebroken bestrating is hier geen gebrek, maar die zijn voor de Hoekse Lijn, de metroverbinding die er al vijf maanden had moeten zijn en nu alweer is uitgesteld. Het voormalige stationnetje kwijnt weg achter rollen prikkeldraad.

Als het verbouwen van zo’n spoorlijntje al hopeloos in de soep loopt, hoe kunnen ze zich dan in tien weken voorbereiden op het allerergste? Van de bijna duizend benodigde extra douaniers is nog maar één derde klaargestoomd. Het is natuurlijk omdat die Brexit zo patsboem uit de lucht komt vallen. Als we het nu tweeëneenhalf jaar geleden al wisten, ja dán...

De lokale gebiedscommissie schreef samen met de ondernemersvereniging een brandbrief naar de gemeente: „Op dit moment veroorzaakt de bedrijfsvoering van Stena Line, zonder douanecontroles, al files op de aanvoerwegen. […] Dit zal bij een zachte of harde brexit direct (veel) meer files of een verkeerschaos kunnen veroorzaken.”

Ergens begrijp ik het bestuurlijke getreuzel wel. Ergens blijf je toch denken: zó finaal laten ze een welvarende democratie echt niet ontsporen? Volgende week verdedigt buitenlandminister Blok een wet waarmee hij als het ware de noodsituatie uitroept en de regering de macht geeft om per decreet te regeren bij onverwachte Brexitsituaties.

Kamerbreed is die wet al weggehoond, maar hebben de tegenstanders een realistisch alternatief of denken ze ook dat het zo’n vaart uiteindelijk niet loopt? Soms denk ik: láát het allemaal maar eens in elkaar kletteren. Maar dat kan ik natuurlijk alleen denken omdat ik nog geloof dat er, uiteindelijk, mechanismen en mensen zijn die bijtijds tot bezinning komen.

Hier, in Hoek van Holland, dat al lijkt op een druilerige Britse badplaats, twijfel ik ook daar aan. In het enige café dat ’s ochtends open is drinken drie mannen bier. Op mijn telefoon bekijk ik een YouTube-filmpje dat het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit liet maken. Het openingsshot is een man in pak in een tomatenkas. Hij zegt: „Brexit is geen bedreiging, het is een uitdaging. Gebruik het als unique selling point.”

Dat is een hele geruststelling.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.
    • Christiaan Weijts