Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Plakkerige drab

Nieuwe Revu bestaat 65 jaar en viert dat door iedere week een of meerdere coryfeeën van toen aan het woord te laten. Deze week was dat oud-medewerker en ‘journalist van het volk’ Arnold Karskens. Alleen al van de tekst op de cover - ‘Zijn christenen, Joden en blanken de vijand van het NOS-journaal? Arnold Karskens denkt van wel’ – deed me verzuchten dat de kaalslag in de journalistiek ook tot goede dingen heeft geleid, zoals minder geld voor projecten van Arnold Karskens.

Journalist Max Moszkowicz jr., maker van de geweldige documentaire Wij Moszkowicz, mocht een gaatje in de overrijpe watermeloen prikken en liet hem langzaam uitlekken. De lezer bleef achter met pagina’s plakkerige drab. Zelf denkt Arnold Karskens bij de journalist Arnold Karskens aan scoops en vindt hij zichzelf een luis in de pels. Ik denk vooral aan rare hoofddeksels, anonieme bronnen en een overmatig zelfvertrouwen.

En de laatste jaren vooral aan het tegen elkaar op proberen te zetten van bevolkingsgroepen en dat is dan nog heel vriendelijk gezegd.

Van journalist gleed Karskens af naar nieuws, en dan niet omdat hij zogenaamd iets boven water kreeg maar omdat hij zich of misdroeg, of omdat hij maar wat riep. Bij de feestelijke uitreiking van de Tegels in 2012 riep hij ‘plagiaat’ omdat winnaar Natalie Righton het gewaagd had om vanuit Afghanistan over hetzelfde onderwerp te schrijven als hij, de grote Arnold Karskens. In 2016 berichtte hij op basis van ‘een foute melding uit een betrouwbare bron’ over een slachting in het Duitse Viernheim terwijl een verwarde man er ‘maar’ één slachtoffer maakte. Drie jaar geleden voorspelde Arnold ons nog een burgeroorlog en tussendoor maakte hij mensen die het waagden kritiek te hebben op zijn (undercover-)nieuwsgaring over vluchtelingen uit voor ‘smeerlap’, ‘dropveter’ en ‘domme lul’.

Die Arnold Karskens vertrouwt het NOS Journaal niet meer.

Vroeger was alles beter.

Arnold Karskens in Nieuwe Revu over zijn tijd bij Nieuwe Revu: „Ik kon bij wijze van spreken met Verstraaten een praatje maken bij de deuropening van zijn hok, en dan vroeg ik: ‘Moeten we niet iets in Rwanda maken over genocide?’ Dan zei Hans: ‘Mwah… Moesten we maar eens doen!’”

Ach so...

Tegenwoordig publiceert Arnold Karskens op The Karskens Times, een medium dat hem past als een jas en waar ze nog hetzelfde werken als bij Nieuwe Revu van 65 jaar geleden.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen