‘Draagbare sensor ziet stille angst in jong kind’

Echt waar? Iedere week bespreekt de redactie wetenschap een opvallend persbericht. Drijven verborgen stoornissen jonge kinderen tot suïcide?

Foto iStock

Dat zou handig zijn. Een draagbare sensor (een polsbandje?) waarmee je kunt ontdekken of je jonge kind lijdt aan „verborgen angst en depressie”. Binnen twintig seconden! Terwijl zoiets onderzoekers normaal weken of maanden kost! Belangrijk, want „als angstsymptomen niet op jonge leeftijd ontdekt worden, zouden ze zich tot een full-blown angst- en stemmingsstoornis kunnen ontwikkelen”, voegt een van de makers van de sensor toe in een persbericht, deze woensdag.

Dat persbericht waarschuwt ook dat in dat geval het risico op drugs- en alcoholmisbruik én zelfmoord verhoogd is. En dat één op de vijf kinderen al vanaf kleuterschoolleeftijd zo’n angst of depressie heeft. Doodeng. Al staat zelfs niet in het wetenschappelijke artikel in Plos One hoeveel van die kinderen dan ooit verslaafd of suïcidaal worden. Vast véél minder.

Het onderzoek zelf is trouwens interessant, al geeft eerste auteur Ryan McGinnis aan de telefoon direct toe dat de resultaten nog voorlopig zijn: 62 kinderen van 3 tot 7 jaar, van wie de diagnoses bekend waren, kregen een bewegingsmeter om de middel. Ze werden aan het schrikken gebracht met een nep-slang. De intelligente software in de bewegingsmeter werd steeds getraind met info van 61 kinderen om de psychologische diagnose van het 62ste te voorspellen. Dat ging bij 81 procent goed (sensitiviteit 67 procent, specificiteit 88 procent). Dat is veelbelovend.

McGinnis en collega’s willen de sensor in verschillende situaties testen (ook een blije) en ook de spraakpatronen van de kinderen erbij betrekken, om een tool te maken voor kinderartsen. Handig bij jonge kinderen die zich nog niet goed kunnen uitdrukken en nu vaak lang geobserveerd moeten worden. Maar dan zijn we wel vijf tot tien jaar verder. „Binnen twintig seconden”? Helaas, nog niet.