Brieven

Brieven 18/1/2019

Wat hebben wij eraan?

Leiderschap. Dat is er niet binnen het ‘Verenigd’ Koninkrijk. En dat is er ook niet in de Europese Gemeenschap. Soms moet je concluderen dat geen enkele keuze goed zal doen. Verliezers zullen ontevredenheid aan blijven wakkeren. Als land sta je stil: het blijft hopeloos verdeeld. Omgekeerd moet dat besef ook bij de Europese Gemeenschap komen. Wat heb je aan een land in de EG dat voor alles een status aparte claimt? Blijven praten heeft geen zin. ‘Enough is enough.’ ‘Take it or leave it.’ Heldere uitspraken. Leiderschap is oog hebben voor realiteit en lange termijn, verantwoordelijkheid nemen en eerst binnenshuis tot overeenkomst komen.

Beetje bescheiden mag

Keer op keer lezen we dat vooral de emoties van de Britten ten aanzien van hun historie een grote rol spelen bij het verlangen weer los van de EU te willen leven en werken. Een van de belangrijkste opmerkingen is vaak dat dankzij hun inzet de oorlog tegen de nazi’s gewonnen is. Vergeten wordt dan dat de nazi-terreur mede door hun getalm niet eerder een halt toegeroepen werd, toen het nog kon. Frankrijk heeft gedurende de jaren dertig de Britten gesmeekt een coalitie te vormen, maar ook toen dachten de Britten alleen het gevaar te kunnen afwenden. Zo gingen ze akkoord met de bezetting van Saarland en ook de opbouw – tegen alle afspraken in – van een Duits leger kon de Britten niet wakker schudden. Chamberlain vloog tig keer naar Berlijn en liet zich met valse beloften inpakken. Er was slechts één Brit die waarschuwde: Churchill. Maar naar hem werd niet geluisterd. De rampspoed die door de ik-gerichte opstelling van de Britten over Europa losbarstte is met geen pen te beschrijven. Wellicht dat de herinnering aan deze feiten voor een ietwat bescheidener opstelling van ‘Great Brittain’ kan zorgen.

Minder is écht meer

„Sommige scènes ontberen explosiviteit”, oordeelt recensent Ron Rijghard over het acteren in People, Places & Things (Hannah Hoekstra schittert als high-class junk, 14/01). Kort geleden werd een acteur bejubeld omdat hij schreeuwend over het toneel kroop. Ja, dat is inderdaad explosief. Maar is het goed acteren? Het is vooral kunstig nadoen. Juist dit nadoen maakt met name het Nederlandse spel - in films, op tv, op de planken - zo nepperig. Het is een streven naar werkelijkheid, niet naar waarheid. De waarheid is dat een acteur niet het personage is. Het is zijn taak om ons het verhaal te vertellen over het personage door middel van louter technische vaardigheden, niet het kunnen naspelen van een zo reëel mogelijk persoon. Een nadeel van de kopieerlust is de neiging rood steeds roder te kleuren. Innerlijke woede kan dan niet weergegeven worden met samengeperste lippen, maar moet geuit worden met geschreeuw. Maar de acteur die de woede van zijn personage slechts miniem aanduidt, kan bereiken dat de kijker in zijn verbeelding dat personage ziet uitbarsten. Dán is het personage overgebracht.


regisseur

Verbied verloren warmte

Hoe is het mogelijk dat het warm stoken van buitenlucht toegestaan is? Willen we die paar rokers niet voor het hoofd stoten? Niet alles is onbeperkt mogelijk en we zullen allemaal moeten minderen om de aarde leefbaar te houden en ons land betaalbaar. Begin met een verbod op het nutteloos verwarmen van buitenlucht.