Opinie

    • Ellen Deckwitz

Geuzenorgaan

Begin deze week was ik zo snotverkouden dat ik in één dag alle afleveringen van die nieuwe Netflix-hit Sex Education keek. De serie gaat over een innemende zestienjarige jongen die op zijn middelbare school gespreks- en sekstherapie geeft aan zijn medepubers. Waar ik een komedie vol onderbroekenlol verwachtte, bleek het een serie vol personages die je direct wilt adopteren. Jong en oud worstelen niet eens zozeer met seks, maar meer met de intimiteit en zelfacceptatie die erbij komt kijken.

In de wereldwijd flink bejubelde vijfde aflevering circuleert er op de school een foto van een vagina. Niemand weet van wie het orgaan is, maar uit het bijschrift blijkt wél dat ze aan een van de leerlingen toebehoort. De hele school kan niet ophouden met het afgebeelde lichaamsdeel te beschamen (het wordt onder andere een ‘met ham belegde cavia’ genoemd). En dat terwijl het een doodnormale vagina is. De commentaren lijken vooral gericht op het feit dat het ding een tikje asymmetrisch is en niet zo kaal als de oksels van een olympisch zwemmer.

Op een zeker moment spreekt de directeur in de aula de leerlingen toe en eist hij dat degene die achter de foto zit, zich meldt. Het meisje dat de foto heeft verspreid om wraak te nemen op een vriendin, ziet opeens in wat ze heeft gedaan. Ze knikt het slachtoffer toe, staat op en verkondigt dat het haar eigen vagina is. Dat kan helemaal niet (ze is zwart en de vagina op de foto wit) maar het leidt tot een ontroerende kettingreactie. Een voor een staan alle meisjes op (en okay, ook de populairste jongen van de school) en verklaren dat het hun vagina is.

Meteen zat ik rechtop. De scène is duidelijk een verwijzing naar Stanley Kubricks Spartacus, waarin talloze slaven roepen dat zij Spartacus zijn om de échte Spartacus niet te verraden, die op het punt staat gevonnist te worden. Door de link met deze film ontstond er een interessante extra laag, want ook de vagina is iets waarvoor je veroordeeld kan worden. Doordat alle meisjes in Sex Education verklaarden dat een, volgens derden onaantrekkelijke, vagina de hunne was, zeiden ze eigenlijk: we weigeren te voldoen aan jullie belachelijke verwachtingen. We weigeren ons te schamen.

De volgende dag was ik voldoende ontsnot om weer voor de klas te staan. Terwijl mijn lokaal volstroomde hoorde ik plots op de gang: „Het is mijn vagina!” Een clubje meiden van een jaar of zeventien huppelde voorbij, al vrolijk en onafgebroken deze leus declamerend. Ik werd helemaal warm vanbinnen. De vagina is voor hen iets om te bejubelen. Het is een geuzenorgaan geworden. Mijn eeuw kan niet meer stuk.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

    • Ellen Deckwitz