Twan Huys is de grootste verliezer van de Brexit-avond

Zap Historisch of niet; het was een avondje genieten van het Britse Lagerhuis aan het werk. Twan Huys deed daarentegen zo min mogelijk aan politiek.

John Bercow, de voorzitter van het Lagerhuis.
John Bercow, de voorzitter van het Lagerhuis.

En weer een historische dag in het Verenigd Koninkrijk. De hele avond kon je de stemming in het Britse Lagerhuis over de Brexit-deal volgen; de „catastrofale nederlaag” van premier May. De vele burgers die voor het parlement meejoelden, versterkten het gevoel van een voetbalwedstrijd. Regering tegen parlement: 202-432. Het woord ‘historisch’ werd vaak gebruikt, maar is wat voorbarig, vond politiek commentator Sywert van Lienden vooraf in De Wereld Draait Door: „De wereld zal er na half tien hetzelfde uitzien als nu.”

Historisch of niet; het was een avondje genieten van het Britse Lagerhuis aan het werk. In het Nederlandse parlement zegt iemand wel eens „Doe es normaal, man”, maar verder gaat het er hier beschaafd aan toe. Britse politici geloven niet in wellevendheid. Zeshonderd opgewonden mensen, op elkaar gepropt in te krappe bankjes, schreeuwden met zijn allen door elkaar heen.

Lees ook: Historische nederlaag voor May, maar weg is ze nog niet

De grootste schreeuwer hebben ze tot voorzitter gemaakt. Hij heet John Bercow en hij was zonder meer de held van de avond. Hij doet het bijna tien jaar, zijn grijze haar wordt steeds wilder, zijn stijl steeds onthechter. Met een raspende stem schreeuwde hij steeds: „Ordééér!” Hij riep het zelfs toen hij de uitslag bekendmaakte – misschien omdat hij besefte dat dit fragment de wereld over zou gaan. Eerder in het debat maande hij op iets rustiger toon zijn schoolklas: „Het Huis moet kalmeren. Zen. Zelfbeheersing. Geduld.” Jinek had een compilatie van de beste Bercow-momenten.

‘Ontruim de gang!’

Het stemmen zelf was ook een belevenis. De aye-stemmer gingen rechtsaf de ja-gang in, de no-stemmers gingen linksaf door de nee-gang. Om te voorkomen dat er voorbijgangers werden meegeteld, riep Bercow eerst nog: „Ontruim de gang, doe de deuren op slot!” Een nadeel is dat je de daadwerkelijke stemming niet kon zien. Je zag alleen een zaal die leegliep, en weer volliep.

Chaos, politiek gehakketak; is dit nu slecht voor de Britse democratie? Van Lienden vond in DWDD van niet. Hij stelde zelfs: „Dit is in de kern een ongelooflijk democratische avond.” Het ging immers om wie de baas is in het land: het volk, het parlement, of de regering. Een ballet op een stinkende vuilnisbelt is nog steeds een ballet, vond hij. Beetje gekke vergelijking, maar vooruit. NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch relativeerde: dit is wel degelijk funest, want om partijpolitieke belangen stevenen de politici af op een harde Brexit, die slecht is voor het land. Het is allebei waar. De rituele schermutselingen van de klas van Bercow vormen het wezen van de parlementaire democratie. Tegelijk leiden ze niet per se tot het beste voor het land.

Lees ook: Dit schrijven Britse kranten over de nederlaag van May

Jinek had voor het nakaarten minister Stef Blok (Buitenlandse Zaken, VVD), die de stemming op het vasteland samenvatte door een erg verdrietig hoofd te trekken toen hij zachtjes zei: „Heel schadelijk.”

Grootste verliezer van de avond was Twan Huys; ooit toch een soort van journalist. Maar omdat hij de lage kijkcijfers van zijn talkshow op RTL4 moet opkrikken, doet hij zo min mogelijk politiek. Liever sport, amusement en gewone mensen. Hij moest toch iets met die Brexit-avond, dus kwamen twee vissers vertellen dat ze straks niet meer in de Britse wateren mochten vissen. Verder vroeg Huys aan Lieke van Lexmond wat zij ervan vond. De presentatrice kwam eigenlijk haar makeover-programma over lelijke gezinnen pluggen, maar ze wilde best nog even melden dat premier May een schoenenfetisj heeft. Twan Huys vulde aan dat May iedere dag twee lepels pindakaas inneemt.

Wilfred Takken vervangt vandaag Arjen Fortuin.

    • Wilfred Takken