Recensie

Recensie Film

Met dieren praten lijkt volstrekt normaal

Drama In ‘Sueño en otro idioma’ kunnen mensen met dieren praten. Magische en realistische elementen lopen op natuurlijke wijze door elkaar in de film.

Juan Pablo de Santiago, Hoze Meléndez en Nicolasa Ortíz Monasterio in ‘Sueño en otro idioma’.
Juan Pablo de Santiago, Hoze Meléndez en Nicolasa Ortíz Monasterio in ‘Sueño en otro idioma’.

Magische elementen worden in Sueño en otro idioma (Ik droom in een andere taal) zo subtiel tussen het zeer realistische drama geweven, dat het na een tijdje volstrekt normaal lijkt dat er een taal bestaat waarmee mensen met dieren converseren. In de film reist de jonge linguïst Martin af naar een afgelegen dorp in de Mexicaanse jungle waar nog enkele sprekers wonen van de uitstervende taal Zikril. Hij wil als wetenschapper gesprekken registreren van de laatste moedertaalsprekers. Al vrij snel komt hij erachter dat een taal meer is dan alleen een vocabulaire en grammatica. Bij Zikril is dat letterlijk te nemen; de laatste gebruikers beweren met jungledieren te kunnen praten. Martin moet de allerlaatste twee sprekers, de bejaarde Isauro en Evaristo samen aan tafel krijgen, alleen leven die twee al vijftig jaar in onmin.

Behalve dat magische en realistische elementen op natuurlijke wijze door elkaar lopen, wisselen in de film ook problemen uit heden en verleden elkaar af. Het heden wordt dan weer gedomineerd door een andersoortig geloof, dat in de Amerikaanse droom. Zo leert de kleindochter van Evaristo liever Engels dan Zikril; ze wil eerder naar de VS verhuizen dan kunnen praten met insecten, legt ze uit.

Het resultaat is een meanderende film die voelt als een sprookje. Even word je meegevoerd in de wonderlijke wereld om te eindigen met personages die een tijdloze levensles meekrijgen.