De profeet van de afrobeat en 50 zingende Thaise meiden

IFFR Franse volksdans, punk uit Jakarta, de alternatieve femirockscene uit Buenos Aires: op het IFFR draaien genoeg internationale muziekfilms.

Una banda de chicas
Una banda de chicas

Hopen op spektakel: Gaspar Noé komt (vermoedelijk) vrijdag 25 januari met zijn dansers naar IFFR, voor Climax en een afterparty vol Franse dance uit jaren 90.Choreograaf Nina McNeely, die met Noé aan de film werkte, verzorgt (vermoedelijk) een workshop streetdance tijdens het filmfestival.

Zo gestoord als in Climax wordt het hopelijk niet, maar op het IFFR is er als vanouds volop dans en muziek. ’s Nachts in de Rotterdamse Schouwburg uiteraard, maar ook in het Scopitone Café in de Kleine Zaal, waar elke dag een muziekdocumentaire draait. Dat kan gaan over punk in Jakarta (A Punk Daydream), de alternatieve femirockscene van Buenos Aires (Una banda de chicas), Franse volksdans (Le grand bal), boybands en hun doorgedraaide fans (I Used To Be Normal: A Boyband Fangirl Story) of singer-songwriters (It All Begins with a Song: The Story of the Nashville Songwriter).

Elders is BNK48: Girls Don’t Cry te zien, die het cynisme achter de schattigheid – kawaii! – van een vijftig meisjes tellende Thaise meidengroep fileert: via Instagram vechten ze bikkelhard om aandacht. Meu Amigo Fela kijkt terug naar de revolutionaire profeet van de afrobeat, Fela Kuti. En Natalie Portman evolueert in het curieuze Vox Lux van scholier die haar ervaring met een schietpartij omzet in een quasi-breekbaar liedje dat het hart van Amerika wint tot een vuilbekkende, meedogenloze diva à la Madonna. Daarin schuilt het genie van het kapitalisme: authenticiteit en rebellie, met name muzikaal, worden direct ingepakt, van een strik voorzien en in de etalage gezet.

Voor meer over het programma, de films en de makers op het Internationaal Film Festival Rotterdam 2019, zie dossier IFFR 2019

De film Beats voert ons terug naar de onschuldige, rebelse begindagen van illegale raves, en vormt als zodanig een fijn tegenwicht voor de slechte lsd-trip van dansfilm Climax.

In groezelig zwart-wit exploreren we een Schotse betonjungle anno 1994, als feestjes met ‘zich herhalende beats’ net wettelijk verboden zijn. De chaotische zoektocht van de vrienden Jonno en Spanner naar de grote rave eindigt in een aanstekelijk delirische xtc-trip. Choose your drugs wisely: Beats vangt de opwinding, energie en euforie van de illegale raves voortreffelijk. Toen dance nog een vorm van verzet leek.