Recensie

De countryzanger die een legende had moeten worden

Biopic Blaze Foley had een legende kunnen zijn, maar werd het niet. In de film over zijn leven lijkt hijzelf soms een bijfiguur in zijn eigen biografie.

‘Blaze’: een ontspannen film met melancholische toon.
‘Blaze’: een ontspannen film met melancholische toon.

De ironie van het leven van de Amerikaanse countrymuzikant Blaze Foley (1949-1989) was dat het alle ingrediënten had om van de man een legende te maken, maar dat hij het niet werd. Of wel. Maar dan in kleine kring. En wat zégt dat dan eigenlijk over iemand? Dat is althans de strekking van de slimme biopic die acteur Ethan Hawke over de Texaanse singer-songwriter maakte. Natuurlijk ontkomt de film niet aan de Wikipedia-fun facts: dat Blaze met zijn vriendin in een uit de kluiten gewassen boomhut woonde en gewelddadig om het leven kwam.

Maar de melancholische toon van de film – alle roem is betrekkelijk – wordt versterkt door drie perspectieven op zijn leven te geven waarin Blaze bijna een bijfiguur in zijn eigen biografie lijkt. Rode draad is een radio-interview dat muzikant Townes Van Zandt en een fictief bandlid na zijn dood over hun buddy geven.

Het interview wordt doorsneden met scènes uit de tijd dat Blaze samen was met zijn muze en geliefde Sybil Rosen (op wier boek de film deels gebaseerd is) en optredens aan het einde van zijn leven in de Austin Outhouse. Dat Hawke zelf wortels in Texas en Austin heeft, verklaart voor een groot deel zijn interesse in de man. Het levert een ontspannen, bijna gelijkmoedige film op – met een paar pareltjes van scènes, onder andere over de ontmoeting tussen Blaze en Rosen in een kast.

    • Dana Linssen