Brieven

Brieven

Illustratie Anne Caesar van Wieren

In Het spook van de cultuurmarxisten bestaat (12/01) stelt Maarten Boudry dat identiteitspolitieke bewegingen die gericht zijn op de emancipatie van culturele minderheden, het onmogelijk maken om een democratisch debat te voeren. Als wit persoon val je immers samen met de identiteit van de onderdrukker, waardoor de basisvoorwaarde van gelijkheid tussen gesprekspartners ondergraven wordt. Dit is funest voor een discussie, waarin een zekere mate van wederzijds begrip moet zijn om elkaars argumenten te kunnen bekritiseren. Het problematische van zo’n visie blijkt op het maatschappelijk niveau: als de samenleving uiteenvalt in onderdrukkers en onderdrukten, wat voor wereld delen we dan? Bij een absentie aan maatschappelijk debat lijken geweld of heropvoeding de enige overgebleven middelen om anderen te overtuigen. Maar Boudry tuimelt in dezelfde valkuil als waar hij zijn gesprekspartners van beticht: hij plaatst mensen buiten de discussie en maakt een debat onmogelijk. De activisten die hij op de korrel neemt, kenschetsen anderen als onderdrukkers; Boudry framet activisten als bevangen door een bekrompen politieke ideologie. Hiermee ontneemt hij hun het recht van spreken. Zowel Boudry als de activisten denken dat ze de waarheid in pacht hebben. Ik zie vooral mensen die langs elkaar heen praten.

    • David Bogaers