Recensie

Recensie Media

Nieuwe True Detective haalt niveau eerste seizoen niet

Serie True Detective was een sensatie in 2014. In het derde seizoen doen de makers hun best de rauwe magie te hervinden. Ze slagen daarin gedeeltelijk.

Vietnamveteraan Wayne Hays (Mahershala Ali) onderzoekt met Roland West de verdwijning van twee kinderen.
Vietnamveteraan Wayne Hays (Mahershala Ali) onderzoekt met Roland West de verdwijning van twee kinderen.

HBO’s eerste seizoen van True Detective was een sensatie in 2014. Een pareltje van ‘southern gothic’ over twee verknipte speurneuzen, Rust Cohle en Marty Hart, die anno 1995 in Louisiana door een doolhof van opwekkingssektes, motorbendes en stripclubs navigeren om een rituele moord op een prostituee op te lossen. Soms verplaatste de actie zich naar 2012, als verse lijken opduiken en het dossier wordt heropend. Doodde het duo indertijd de verkeerde seriemoordenaar?

True Detective won vijf Emmy’s en vestigde de naam van schrijver en ‘showrunner’ Nic Pizzolatto. Critici raakten niet uitgeschreven over de sfeervolle mix van duistere religiositeit, filosofisch pessimisme en problematische mannelijkheid. Ging de serie over misogynie of was hij misogyn?

Het tweede, Californische seizoen haalde dat niveau niet. Deels omdat Pizzolatto als showrunner geen weerwerk kreeg van een vaste, sterke regisseur als Cary Joji Fukunaga (Beast of No Nation, Maniac) tijdens seizoen één. Maar je miste met name de zweterige mannenchemie tussen de labiele eenzame wolf Cohle (Matthew McConaughey) en de immorele sjoemelaar Hart (Woody Harrelson).

Het derde seizoen van True Detective doet – op basis van de eerste vijf afleveringen althans – erg zijn best die rauwe magie te hervinden, maar slaagt daarin slechts gedeeltelijk. Toneel is ditmaal het Ozarkgebergte van Arkansas, waar Vietnamveteraan Wayne Hays (Mahershala Ali), een introverte loner, anno 1980 de krachten bundelt met allemansvriend Roland West (Stephen Dorff). Samen onderzoeken ze de verdwijning van twee kinderen uit een troebel gezin: William (12) en Julie (10). Hays vindt Wiliams lijkje in een grot, de handjes in gebed gevouwen. Rond het plaats delict staan stro-popjes opgesteld die, net als de ‘vogelvallen’ van seizoen één, iets ritueels suggereren.

Opnieuw springt True Detective door de tijd: naar 1990, als het dossier wordt heropend, en naar het heden, als het nog steeds een cold case blijkt te zijn, maar journalisten nieuwe sporen vinden. Waarna de aan alzheimer lijdende Hays zijn oude partner opzoekt om de zaak alsnog tot een goed eind te brengen. Wat zagen ze toch over het hoofd?

Ik ben erg benieuwd, zo goed is het derde seizoen van True Detectives zeker. Je verwacht een knappe afwikkeling: Pizzolatto bewijst opnieuw zijn talent voor lucide scripts vol haken en knopen, met interessante personages wier gebreken zich gaandeweg onthullen. Behalve de gebruikelijke fricties binnen vriendschap en huwelijk speelt racisme ditmaal een hoofdrol.

De handicap van de anthologie-serie

Toch mis je ook nu weer die unieke mix van talent die seizoen één zo memorabel liet zinderen. Dat sfeerspecialist Jeremy Saulnier (Blue Ruin, Green Room) als regisseur na twee afleveringen met ruzie vertrok, kan niet hebben geholpen. En ook de combinatie Ali-Dorff kan niet tippen aan McConaughey-Harrelson. Mahershala Ali heeft genoeg gravitas, iets te veel zelfs, maar als bejaarde die door de ruïnes van zijn geheugenpaleis dwaalt, overtuigt hij niet helemaal.

Dat je blijft terugdenken aan seizoen één is überhaupt de handicap van het anthologieformaat van True Detective: elk tv-seizoen een nieuwe zaak met nieuwe hoofdrolspelers. Alleen zo strik je topacteurs: die laten zich niet voor meerdere seizoenen vastleggen. Maar hoe hervind je met zo’n nieuwe cast de oude toon en magie? Dat lukte naar mijn weten alleen tv-serie Fargo drie seizoenen op rij.