Recensie

Recensie Muziek

Cory Henry ontroert het meest zónder Metropole Orkest

Jazz Het Metropole Orkest gaf af een heerlijke epische klank aan de composities van jazzorganist Cory Henry. Maar hij gedijt het best als hij direct zijn publiek kan bespelen.

Organist Cory Henry met zijn band The Funk Apostles tijdens een optreden in 2018 in Spanje.
Organist Cory Henry met zijn band The Funk Apostles tijdens een optreden in 2018 in Spanje. Foto Adrian Ruiz de Hierro / EPA

Wat in het begin nog een verkoudheid leek, bleek in de loop van de avond wel degelijk ontroering. Cory Henry had zichzelf tot tranen gespeeld tijdens een uitgesponnen solobewerking van ‘Yesterday’. Het was veel meer geworden dan het liefdesliedje van The Beatles. „This feels so good”, mompelde hij toen hij een van zijn helende orgelakkoorden herhaalde, om te zwelgen in melancholie.

Het was typerend voor de avond waarop de hoogtepunten, gek genoeg, vooral momenten waren waarop het Metropole Orkest nauwelijks een rol speelde. Cory Henry heeft vaker met het orkest gespeeld, op North Sea Jazz Festival en als lid van de fusionband Snarky Puppy. Ditmaal nam hij jazzdirigent John Clayton mee, evenals zijn drummer TaRon Lockett en twee achtergrondzangeressen van zijn Revival Tour, een gospel en jazz-gedreven feelgood combinatie.

Cory Henry met Metropole Orkest op North Sea Jazz Festival 2017.

De bijdrage van het Metropole Orkest lag vooral in het orkestreren van de ballades van zijn nieuwe album Art of Love. Dat zijn helaas niet de allersterkste liedjes. Af en toe haalde Henry zijn stem door de synthesizer, zodat de metalige klank het nog een funky randje gaf. Het best is de organist als hij soleert. Henry beheerst het Hammond-orgel – en het hele soul en jazzidioom – tot in de puntjes.

Gospel

Natuurlijk gaf het orkest af en toe een heerlijke epische klank aan de composities, maar Henry is een pleaser die vooral goed gedijt als hij direct zijn publiek kan bespelen. Hij zet graag oude hits naar zijn hand, en kiest dan meteen voor de allerbekendste. Niet alleen The Beatles, maar ook Michael Jacksons ‘Billie Jean’ kreeg een behandeling. Evenals ‘Proud Mary’ van Creedence Clearwater Revival. Daar was maar al te goed te horen waar Henry heeft leren spelen. Zijn gospel sloot naadloos aan bij de geweldige uithalen van de zangeressen. Het orkest hield de strijkstokken stil en het publiek wiegde heen en weer, terwijl Henry zijn kerk maar bleef toeschreeuwen en -zingen: „Can I get a witness!