Recensie

Recensie Theater

Ondanks sterke momenten is dansvoorstelling ‘Rebound’ kortademig

In Rebound vermengt choreografe Alida Dors hedendaagse dans met hiphopelementen.

Scène uit Rebound van choreografe Alida Dors
Scène uit Rebound van choreografe Alida Dors Bowie Verschuuren
    • Francine van der Wiel

Met Rebound grijpt Alida Dors terug op de gelijknamige voorstelling van Conny Janssen uit 2005. In die choreografie voor zes mannen onderzocht Janssen de grenzen tussen macht en kameraadschap, en de veerkracht om telkens weer op te staan, het contact en de confrontatie aan te gaan. Dat laatste verklaarde de aanwezigheid van een trampoline in het sneeuwwitte ‘Huis Clos’-decor.

Dors voelde zich aangesproken door het thema veerkracht – een kwaliteit die zij vaak terugziet bij mensen in de verdrukking. In de voorstelling zijn associaties met migranten, vluchtelingen en asielzoekers onontkoombaar. al was het maar door de vormgeving. Het overigens erg lelijk uitgevoerde decor lijkt op een luchtplaats, met vuilwitte, verende wanden. In hun beige, zakkerige kostuums lijken de dansers die zich daar bewegen op gevangenen of geïnterneerden wier individualiteit is gereduceerd tot naamloos probleemgeval: één van de velen.

Opstandige vuisten

Ook de bewegingstaal, hedendaagse dans vermengd met hiphopelementen als poppin’ en het ‘agressieve’ crumping, laat weinig aan de verbeelding over.

Het stuk bestaat uit drie delen: eerst drie vrouwen, dan drie mannen, dan het zeskoppige ensemble. Defensieve houdingen, een opstandig gebalde vuist, vallen, opvangen, tegenhouden en, als dynamische finale, daadwerkelijk ‘tegen een muur aanlopen’ zijn herkenbare motieven.

Sommige acrobatische sequenties zijn nog niet soepel, de synchrone delen niet strak, maar bijvoorbeeld de secties waarin dansers neerzijgen, doorrollen en in één beweging weer opstaan zijn fraai, en hadden gerust langer mogen duren om het thema veerkracht sterker te benadrukken.

Met andere terugkerende, repetitieve houdingen – bijvoorbeeld voorovergebogen, handen op de rug ‘vastgebonden’ – lijkt Dors terug te grijpen op Infinite, een choreografie van Krisztina de Châtel.

Hoewel Rebound mooi materiaal bevat, is de structuur te kortademig om spannend te kunnen worden. Door de simplistische dramaturgie blijft het bij de som der delen.

Langzamerhand mag van Dors, die een meerjarige subsidie ontvangt, wél meer worden verwacht.