Niet verwacht, toch gehaald: dat zijn de fijnste overwinningen

Titel Sven Kramer Sven Kramer won voor de tiende keer het EK allround. Hij verbeet de pijn aan zijn rug en bleef favoriet Patrick Roest 0,1 punt voor.

Sven Kramer (midden) is toch weer Europees kampioen. Links ploeggenoot Patrick Roest, rechts hun coach Jac Orie.
Sven Kramer (midden) is toch weer Europees kampioen. Links ploeggenoot Patrick Roest, rechts hun coach Jac Orie. Foto Soenar Chamid/ANP

Michael Phelps die voor de 23ste keer olympisch zwemgoud wint of Rafael Nadal die voor de elfde keer de beste is op het gravel van Roland Garros. Razend knap, maar wie kijkt er nog van op?

En dan wint Sven Kramer voor de tiende keer het EK allround, in het Italiaanse Collalbo waar hij twaalf jaar geleden al zijn eerste Europese titel pakte. Verrassend? Toch wel. Niet in de laatste plaats voor Kramer zelf. „Dit had ik een maand geleden niet durven denken”, gaf hij na afloop van het toernooi toe voor de camera van de NOS.

Half november eindigde Kramer (32) troosteloos als vierde in de B-groep op de 1.500 meter in het Japanse Obihiro. Voor het eerst trok hij zich tijdens een wedstrijd terug en vloog direct huiswaarts. Chronische rugklachten, waarmee hij al jaren kampt, speelden op als zelden tevoren. Geen goud op de tien kilometer op de Spelen, een teleurstellend WK allround in Amsterdam. En nu dit? Daar verschenen de eerste verhalen over een mogelijk einde van zijn loopbaan. Tot zijn grote ergernis. Maar wat kon hij eraan doen? Op trainingskamp in Collalbo ging het in december nog steeds niet lekker. En daar vloog ploeggenoot Patrick Roest weer voorbij, die hem bij de seizoenstart ook al steeds de baas was.

Pijnvrij trainen

Dat Kramer niet fit genoeg was om hard te schaatsen, hield niet in dat hij conditioneel tekort schoot. Integendeel. Net als in het olympisch seizoen, toen twee valpartijen op de fiets te veel bleken voor zijn kwetsbare rug, is hij bij testen misschien wel beter dan ooit. Een periode pijnvrij trainen resulteerde in oktober in Inzell al in een baanrecord op de vijf kilometer. Maar zat dat er nog in dit seizoen?

Weer een nederlaag op de vijf kilometer bij zijn comeback half december tijdens wereldbekerwedstrijden in Thialf. Verslagen op zijn favoriete afstand door Roest en Jorrit Bergsma bij de NK afstanden. Jarenlang kon Kramer zo slecht tegen zijn verlies, dat hij alleen al om die reden altijd won. Maar nu relativeerde hij. Zijn tijden en manier van racen gingen vooruit. Geen reden voor chagrijn. Topsport en relativeren? „Voor mij is dat misschien wel eens goed”, sprak hij eerder dit seizoen.

De ‘nieuwe’ Kramer, sinds oktober vader van een dochter, leert met zijn beperkingen leven. Waarom zou hij naar buiten toe altijd weer de ongenaakbare heerser acteren? Of tegenstanders intimideren, van de Italiaan Enrico Fabris tot de Noor Håvard Bøkko, van Jan Blokhuijsen tot Koen Verweij – eerdere nummers twee bij het EK. Voor Roest, de nummer twee in Collalbo, toont hij juist openlijk groot respect.

Roest was favoriet

Zijn 23-jarige ploeggenoot, vorig seizoen al wereldkampioen allround door een val van de Noor Sverre Lunde Pedersen, startte het EK als favoriet. Maar Kramer hield het verlies op de 500 meter beperkt, won eindelijk weer eens de vijf kilometer. Hij ging voluit op de 1.500 meter, waar hij Roest in een direct duel versloeg. „Ik wilde op de laatste kruising hard achter hem kruisen of ervóór.”

Roest begon de tien kilometer met achterstand en dacht juist negatief: „Het zal lastig worden want Sven is sterk.” Met 0,1 punt verschil, omgerekend een tiende op de 500 meter, pakte Kramer zijn tiende titel.

Twee wijsvingers juichend in de lucht, tong uit mond, links en rechts een vette knipoog. Zijn zegegebaren zijn al jaren bekend. Maar zie een stralende Kramer het Wilhelmus meezingen. Niet verwacht en toch gehaald. De fijnste overwinningen.