Opinie

Brandwonden als schaduwen over het ijs

Wilfried de Jong

Het grootste orgaan van een mens is de huid. In kledingtermen zou je zeggen dat het bij iedereen een flinke lap stof is. Tere, gevoelige stof. Nu moet ik geen esoterische onzin gaan verkopen, maar aan een huid is het een en ander af te lezen. Huid kan dof ogen, of juist glanzend, vettig, droog, glad, grof. Tenzij de spiegel is verbannen, kijk je iedere ochtend even naar jezelf en denkt: ik ben vandaag moe, sprankelend, ziek, zorgelijk of juist vrolijk. Een goede crème kan nauwelijks verhullen wat de huid je bij de eerste aanblik heeft toevertrouwd.

Shorttracker Sjinkie Knegt liep thuis in Bantega bij de open haard brandwonden op, ook in zijn gezicht, en moet weken in het ziekenhuis blijven.

Het is een ongeluk dat iedereen naar de strot grijpt. Zijn aangeslagen shorttrackcollega’s moesten een EK rijden in de ijshal van Dordrecht. Er werd een speciale hashtag in het leven geroepen: #VoorSjinkie. Het ongeluk van Knegt hing als een slagschaduw over het shorttracktoernooi.

Tegelijkertijd droegen Nederlandse allround-schaatsers tijdens de wedstrijden in de openlucht in Italië een rouwband om hun onlangs overleden collega Paulien van Deutekom te herdenken.

Vooral Ireen Wüst had het zwaar. Ze was jarenlang boezemvriendin en reed met het verdriet als een zware steen op haar rug en iedereen mocht dat zien. De door haar gereden tijden deden er niet meer toe, aanwezig zijn en denken aan Paulien was haar inzet. Ik was blij dat Wüst frisse berglucht kon inademen en in de zon haar rondjes reed.

Sporten als eerbetoon of als troost is ingewikkeld. Het kan je aanvuren maar ook dempen. Bij een topsporter moet alle energie naar de spieren, niet naar het zwartste plekje in je hoofd.

Na het overlijden van mijn peetoom Jacob (ik heb de tweede doopnaam Jacobus aan hem te danken) moest ik als jongen een wedstrijd spelen met mijn voetbalelftal. In mijn hoofd had ik een plan: een waanzinnig doelpunt maken en het opdragen aan mijn oom.

Het resultaat? Nog nooit zo’n waardeloze pot gespeeld.

In de ijshal van Dordrecht waren de verwachtingen rond shorttrackster en olympisch kampioene Suzanne Schulting hooggespannen. Op de 1.000 meter ging het mis; ze werd gediskwalificeerd. Terwijl de jury haar fout nog eens secuur beoordeelde, zag ze de bui al hangen. Schulting trok haar schaatspak van haar schouders en toonde op een bankje haar frustratie.

Het bloed was vertrokken uit haar bleek geworden gezicht.

Later in het toernooi nam Suzanne Schulting revanche. Ze won twee keer goud; een keer solo, de andere medaille behaalde ze met het team. De jonge vrouwen stonden naast elkaar voor de camera. Rode konen van de opwinding. Ze schreeuwden tegelijk, met het eremetaal om de hals: ‘Deze is voor Sjinkie!’

Het was een lief gebaar. En toch, juist door die blije, rode gezichten moest ik weer denken aan de verbrande huid van hun collega Sjinkie Knegt.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.