Opinie

Brieven 12/1/2019

Hoe egoïstisch

In reactie op Bas Bijlsma’s opinie-artikel (Vijf dagen vaderverlof, dat kunnen jullie niet menen, 7/1) vraagt M. van der Lubbe zich af (Betalen doe je zelf maar, 10/1) waarom hij als bewust kinderloze man moet meebetalen aan een uitgebreider vaderverlof. Zijn argumenten zijn kortzichtig en man-centrisch. Het krijgen van kinderen dient de maatschappij en het algemeen belang. Het is dan ook logisch dat iedereen meebetaalt aan de kosten. Een andere reden zou kunnen zijn het nastreven van een gelijkwaardige samenleving waarin zorgtaken gelijk(er) verdeeld worden, waarin mannen en vrouwen het ouderschap anders invullen dan in eerdere generaties, waar arbeidsparticipatie en economische zelfstandigheid van vrouwen gestimuleerd wordt, en waar (on)bewuste genderdiscriminatie in sollicitatieprocedures wordt aangepakt.

Zou het niet prachtig zijn om, ook als zelfverkozen kinderloze, bij te dragen aan zo’n gelijkwaardiger toekomst? Dat kan gelukkig heel goed zonder zelf een kind te verwekken, maar door verruiming van het vaderschapsverlof te steunen. Ik doe het zelf al jaren.

Staande ovatie

Doorgaans geniet ik van de columns van Ellen Deckwitz, maar afgelopen week was ik verbijsterd over de arrogantie waarmee ze het gedicht van Klaas Dijkhoff, Omarm de liefde, wegzet als slechte verskunst die beter niet gepubliceerd had kunnen worden (Dichthoff, 10/1). In dit gedicht keert Dijkhoff zich tegen die enge Nashville-verklaring.

Wees juist blij dat een prominente politicus zich eens op zo’n ludieke manier uitspreekt in plaats van via een persbericht waar de afdeling voorlichting in drie correctierondes alle oprechtheid heeft uitgefilterd. Uiteraard staat het iedereen vrij om de poëzie van June Jordan of Roelof ten Napel te prefereren boven die van Dijkhoff. Maar Ellen, waarom zou Dijkhoff jouw smaak moeten volgen in plaats van zijn eigen creativiteit te laten spreken? Ik ben geen VVD-stemmer en ben het zelden met Klaas eens, maar op dit punt krijgt hij van mij een staande ovatie.

Het zijn er meer

De organisatie Wolven in Nederland meent dat er twee wolven in Nederland leven. CDA Europarlementariër Schreijer-Pierik noemt het getal veertig. Onwaar, meent de redactie Wetenschap. Maar in de eerste negen maanden van 2018 zijn er 143 schapen door wolven doodgebeten. Dat is voor twee wolven een nogal ruim dieet. Daarbij hebben twee instituten, Wageningen Environmental Research en het Biodiversiteitsinstituut Senckenberg, op basis van uitwerpselen vastgesteld dat het voedsel van wolven voor slechts 1 procent uit landbouw- en huisdieren bestaat. Dat houdt in dat, naast de 143 gedode schapen nog een equivalent van 14157 schapen (de overige 99 procent van het menu van de wolf) aan reeën, hazen en zwijnen moet zijn gedood. Dat is voor twee wolven een wel érg grote opgave. Het getal van Scheijer-Pierik lijkt mij daarom aanzienlijk waarschijnlijker.

Veil ze toch!

Kunstwerken uit de nalatenschap van koningin Juliana worden geveild, maar hadden eerst aan Nederlandse musea moeten worden aangeboden, zegt Boijmans-directeur Sjarel Ex. (Boijmans-directeur: geef musea kans Oranjekunst aan te kopen, 10/1). Het topstuk, een tekening van Rubens dat nu ter veiling wordt aangeboden door prinses Christina, zou een aanwinst zijn voor de Rubens-collectie van Nederland, meent Ex. Rubens is de belangrijkste vertegenwoordiger van Vlaamse barok. Waarom hoort zijn tekening hier? Daarbij, elke kunstliefhebber zou een moord doen voor zo’n prachtige tekening. Elke verzamelaar zou een bod overwegen. Mijn oom was de grootste verzamelaar van oude kinderboeken in Nederland. Vaak werd hem gevraagd wat er na zijn dood met de collectie zou gebeuren. Dan antwoordde hij vrolijk: „Gun iedereen hetzelfde plezier als ik altijd heb gehad door dolgelukkig te zijn bij een aankoop van iets dat je hartstocht opwekt. Alles gaat naar de veiling, dan kan het zwerven over de wereld waar die ene op dat gelukzalige moment wacht.”

Eerst belang kind

Naar aanleiding van het stuk van Ido Weijers (Bescherm de kinderen – tegen hun ouders, 9/1) over schrijnende gevallen van gezinnen waarin kinderen voortdurend getuige zijn van huiselijk geweld, blijkt eens temeer dat in de wet de belangen van ouders zwaarder wegen dan de veiligheid van kinderen. Uit onderzoek is allang bekend dat de desastreuze gevolgen hiervan voor kinderen levenslang duren.


voormalig huisarts-onderzoeker partnergeweld

Blijf dichter bij huis

Hulde voor de Opinie-bijlage over vliegen (5/1). Toch, een opmerking: er is in uw krant reeds enkele malen een vergelijking gemaakt tussen vliegen en autorijden. Het klopt dat je in je eentje beter kan vliegen dan autorijden, als het om flinke afstanden gaat. Veel reizigers gebruiken dit feit om zich te verontschuldigen voor hun vliegreizen. . Het probleem zit ‘m echter niet in het vervoermiddel maar in ver reizen. Wie veel kilometers aflegt met een fossiel aangedreven voertuig, vervuilt. En een vliegtuig maakt het makkelijker om een grotere afstand af te leggen – groter dan wanneer je met de auto of trein zou gaan. We moeten dus minder ver reizen. Misschien is dit een interessante vraag: Ontstaat er werkelijke verarming in ieders leven als we binnen een cirkel van honderd of duizend kilometer van huis zouden blijven? Wat zouden de gevolgen zijn voor onze samenleving?

Stiekem zo gracieus

In het essay van Floor Rusman, over wat er verloren gaat nu er steeds minder wordt gerookt, mis ik één aspect. (De euforie van een onverstandige keuze, 5/1). De schoonheid van de ‘choreografie’ van het roken: de gracieuze bewegingen van hand, pols en armen van een rokende vrouw. Zoals we kunnen zien in films uit de tijd zonder rooktaboe. Denk ik, zeventig jaar oud, aan rokende vriendinnen van weleer, dan is de manier waaróp ze dat deden het eerste beeld dat bij mij opkomt. Daar kan geen bruuske hoofdbeweging met zijdelings zwiepend lang haar of het voortdurend met hand-als-kam achterover forceren van het haar tegen op.