Muziekzaak Dirk Witte werd ‘onbereikbaar’ en vertrekt naar Utrecht

Talk of the Town De gerenommeerde muziekzaak Dirk Witte aan de Vijzelstraat vertrekt uit Amsterdam. Je kon er niet meer komen. En toeristen kopen niks.

Bij Dirk Witte, speciaalzaak aan de Vijzelstraat, kwamen vaak topmuzikanten. Nu gaat de zaak weg.
Bij Dirk Witte, speciaalzaak aan de Vijzelstraat, kwamen vaak topmuzikanten. Nu gaat de zaak weg. Collectie Barry Witte

„Tegen het beleid van de gemeente Amsterdam ben ik met mijn speciaalzaak niet opgewassen”, zegt Barry Witte (38), eigenaar van de befaamde muziekwinkel Dirk Witte aan de Vijzelstraat, vlakbij de Munttoren. Per 1 februari opent hij een nieuwe winkel in Utrecht, aan de Amsterdamsestraatweg. Zondag 28 januari gaan de deuren in Amsterdam dicht, tot die tijd is er uitverkoop. Met het vertrek van Dirk Witte Music Store, zoals de winkel officieel heet, verdwijnt opnieuw een speciaalzaak uit de stad, na Muller Music en Broekmans & Van Poppel.

Witte wil niet uitsluitend een negatief beeld schetsen; hij is vol vertrouwen in de toekomstige vestiging, die perfect bereikbaar is. Maar toch – pijn doet het wel. Witte: „Mijn grootvader begon tachtig jaar geleden aan het Sarphatipark een accordeonwinkel. In 1950 verhuisde hij naar deze winkel hartje stad. Toen kon je parkeren voor de deur en was de Vijzelstraat moeiteloos bereikbaar; nu de stad zoveel wegen afsluit, zijn we vooral onbereikbaar.”

Toeristen: kijken, niet kopen

En er is nog iets veranderd: „De toeristenmassa neemt dermate toe, dat ik vooral mensen in de winkel krijg die inspiratie willen opdoen, de instrumenten uitproberen, vragen om advies – en vervolgens online elders het gewenste instrument bestellen.” Dit ‘nieuwe shoppen’ is desastreus voor een speciaalzaak.

In 1998 nam Barry Witte het bedrijf Dirk Witte over. Het pand, een rijksmonument uit 1632, is in bezit van zijn vader. Na de accordeon kwamen er hammondorgels in de collectie, nu vooral gitaren, toetsen, drumtoestellen en randapparatuur. Witte heeft zo’n duizend gitaren en basgitaren op voorraad, van beroemde merken als Gibson en Fender.

Wij zijn onbereikbaar geworden. Het is alsof de gemeente de aderen van de stad doorsnijdt door tal van wegen af te sluiten

Barry Witte Eigenaar muziekzaak Dirk Witte, Vijzelstraat

„Slechts 4 procent van de Nederlandse bevolking maakt zelf muziek”, zegt Witte. „Dat is een klein aantal. Mensen komen met gerichte vragen, bijvoorbeeld dat ze een gitaar willen van hun held uit 1965. Dan moet je daarin adviseren, en dat kunnen wij met onze ervaring.” Maar: „Door dat nieuwe winkelen en de plannen van de gemeente wordt onze marge steeds kleiner. Amsterdam wil een rode loper-beleid vanaf het Centraal Station naar de paradepaardjes Van Gogh Museum en het Rijksmuseum op het Museumplein. Straks komt hier een tramhalte voor de deur als gevolg van een nieuwe straatindeling; daar staat dan de 96 procent mensen te wachten die niet tot mijn klandizie behoort.” Ook is het nadelig dat hij geen reclame mag voeren aan de pui. Dan riskeer je een boete door ambtenaren die het straatbeeld controleren.

Henny Vrienten en Ilse de Lange

De toegevoegde waarde van een speciaalzaak is dat liefde voor het vak en kennis hand in hand gaan. Vooraanstaande muzikanten als Henny Vrienten, Ilse de Lange en Kensington waren vertrouwde klanten. In Utrecht gaat Witte zich toeleggen op zijn meer recente passie: inkoop en verkoop van vintage-instrumenten, vooral elektrische en akoestische gitaren.

Dirk Witte overleefde twaalf jaar lang de aanleg van de Noord/Zuidlijn, „omdat ik toevallig tussen twee haltes in lig”, maar er doemt een nieuw gevaar: de fundering van de bruggen over de Herengracht en Keizersgracht wordt vernieuwd, dat gaat ook nog eens twee jaar duren. Hiermee wordt de Vijzelstraat nog onbereikbaarder.

Laatst kreeg Barry Witte een telefoontje van iemand die anderhalf uur vergeefs had geprobeerd zijn muziekzaak te bereiken voor de aanschaf van twee nieuwe gitaren; Witte ging toen maar zelf naar hem toe om de instrumenten te brengen. Hij formuleert het treffend: „Het is alsof de gemeente de aderen van de stad doorsnijdt door tal van wegen af te sluiten. Mensen uit Noord-Holland die via de IJtunnel binnenkomen, raken vast op het Waterlooplein. Als die ader toevallig de hoofdslagader is, dan bloed je dood. Ik begrijp dat de stad meer ruimte voor kinderen wil, maar die kinderen groeien op zonder een muziekwinkel in de buurt. Dat is een verarming, ook voor de stad.” Toch een troostend woordje voor de Amsterdammers: „In Utrecht kun je niet dichter bij Amsterdam zijn dan op de Amsterdamsestraatweg.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.

    • Kester Freriks