‘Alsof het standbeeld van koning Boudewijn hetzelfde zag als ik’

Stephaniek Putman wint de vakjuryprijs van december, met als thema ‘Mijn beste foto’.

Stephaniek Putman

„Een erg sterke foto, met name door de dubbele laag die het standbeeld eraan geeft. Alsof het kijkt naar een soort levend kunstwerk dat zich voor hem afspeelt, alsof de rollen zijn omgedraaid”, luidt het commentaar van de jury. En: „Bijna alle mensen komen los van de achtergrond en los van elkaar, alles is in beweging. Het zijn allemaal kleine verhaaltjes op zich.”

Er waren zo’n 4.000 inzendingen, die qua onderwerp ook nog eens alle kanten op gingen. De jury had het lastig, maar was unaniem: Stephaniek Putman (58) uit Eindhoven wint met haar titelloze foto van het strand bij het Belgische Oostende de vakjuryprijs van december: „Een foto om lang naar te kijken en veel in te ontdekken.”

„Deze foto heb ik gemaakt vanaf de Venetiaanse Gaanderijen, in april vorig jaar”, vertelt Putman, die gedurende zeven maanden van het jaar elke vakantie en elk weekend in de Belgische kustplaats verblijft. „We kwamen daar een expositie uit lopen en ik zag een mooi vergezicht voor me, in verschillende lagen: terras, boulevard, strand, zee, lucht. Er waren niet te veel mensen, ieder had z’n plekje. Een mooi verstild beeld, het leek wel een schilderij. Grappig: het is alsof het standbeeld van koning Boudewijn hetzelfde zag als ik.”

Beetje vervreemdend

„Ik fotografeer eigenlijk altijd in kleur, maar ben ook altijd benieuwd naar de zwart-witversie. Meestal vind ik dat niet mooi, voegt het niks toe. Maar in dit geval pakte het goed uit. Het benadrukt de lijnen van de boulevard en het brede strand. Je ziet ook niet meteen waar het ophoudt en waar de zee begint en overgaat in de lucht. Dat maakt het een beetje vervreemdend. Daar houd ik van.”

Als puber heeft Putman een keer een camera gepakt en eigenlijk nooit meer losgelaten. „In het begin maakte ik dia’s; een heel verschil met het digitale werk van nu.” Ze fotografeert veel, eigenlijk van alles, maar geen macro, en niet graag in het bos. „Ik ben meer een zeemens. Aan zee kan je wat verder weg kijken dan twee meter. Ik loop ook altijd met een camera om mijn nek. Een Olympus Pen-F, zo’n fijne kleine systeemcamera. Ik zou geen grote spiegelreflexcamera meer willen; veel te onhandig.”

Een mooi plan

In haar fotodagboek schreef ze op 1 juni 2009 dat haar voornemen was om vanaf die dag elke dag een foto te maken en te plaatsen. „Dat was een mooi plan, maar het is niet gelukt.” Voornaamste oorzaak: haar fulltime baan als ondersteuner bij een psychologisch adviesbureau. „Veel te druk.” Maar in het weekend, en zeker nu het winter is, is ze ofwel op pad, ofwel achter de computer te vinden. „Heerlijk, de hele middag aan een foto prutsen.”

„Eigenlijk komt er niet één foto van mij rechtstreeks uit de camera die ik meteen goed vind. Ik maak mijn foto’s mooi met een hoop geduld.” En met Photoshop, natuurlijk. „Ik vind het leuk om af en toe helemaal los te gaan, gewoon om te kijken wat er allemaal kan. Ik zou het niks vinden als ik alleen maar hoef te klikken en hup, klaar. Maar ik ga geen verschillende beelden door elkaar heen zetten. Ik snijd weleens wat weg en draai een beetje bij. Een foto hoeft niet perfect te zijn, maar als je een horizon ziet, moet die wel recht zijn.”

Prachtige hobby

Ooit had Putman de droom om professioneel fotograaf te worden, maar die heeft ze opgegeven. „Ik zie zoveel betere fotografen dan ik die er moeite mee hebben om hun geld te verdienen.” Het is een prachtige hobby, en dat wil ze graag zo houden. „Af en toe win ik een prijsje. Laatst in Oostende, werd ik derde in een fotowedstrijd. Hing ik daar samen met de nummers één en twee metershoog op een groot plein in de stad. En nu weer deze NRC-prijs. Een hele eer. Dat vind ik mooi genoeg.”

Het thema van januari is: Nederland woont. Inzenden en stemmen kan tot 25 januari 17:00u op nrc.nl/fotowedstrijd.