Opinie

    • Clarice Gargard

Chapeau Nederland!

Clarice Gargard

Ik wilde eigenlijk niet over de Nashville-verklaring schrijven. Ik heb betere dingen te doen dan een stel oude, witte mannen – die in onvoorwaardelijke liefde van een onzichtbare God geloven, maar niet in liefde tussen twee mensen van hetzelfde geslacht – te overtuigen van hun ongelijk. Toch wil ik wat zeggen over de respons op de verklaring: chapeau, Nederland!

Het verbaast mij niet dat de lhbti-acceptatie anno 2019 onvoltooid is. Wat mij wel verbaasde is dat een haatdragend pamflet van honderden religieuze leiders – en de verdwaalde volksvertegenwoordiger Kees van der Staaij (SGP) – sans gêne het publieke domein in is gekatapulteerd, alsof het de normaalste zaak ter wereld was.

Tot mijn genoegen spraken velen zich fel uit tegen het uit conservatief Amerika geïmporteerde haatdocument. Ook zijn er Kamervragen gesteld, verklaringen uitgebracht door politici, onderzoekt het OM de strafbaarheid van de uitspraken en stroomden sociale media vol met een mengeling van afschuw, hoon en liefde.

Er werden middelvingers opgestoken en verdriet en trouwfoto’s gedeeld. Een daarvan was van cabaretier Claudia de Breij. Die deelde haar trouwfoto – waarop ze met echtgenote, journalist Jessica Geel, stralend in het wit te zien is – met de woorden ‘Liefde is Alles’. Al had ze geen zin om de reddende lesbienne te spelen door wederom – op veler verzoek – koffie te drinken met Van der Staaij.

De ondertekenaars waren in de veronderstelling dat ze een haatstatement konden uitbrengen en er zonder kleerscheuren vanaf zouden komen.

Zo vertelde dominee Rinie van Reenen, van de Immanuëlkerk in Oldebroek enigszins beduusd aan RTL 4, dat de ophef hen had ‘overvallen’.

Dit jaar staat Pride Amsterdam in het teken van de Stonewallrellen. In 1969 leidden transsekswerkers van kleur, Marsha P. Johnson en Sylvia Rivera, het verzet tegen de politie, die het New Yorkse café The Stonewall Inn regelmatig ontruimde en de lhbti-gemeenschap terroriseerde. Daarna werd een wereldwijde beweging geboren: de Gay Pride.

Ook hier in Nederland inspireerde het Amerikaans verzet de lhbti-gemeenschap en werden belangengroepen radicaler. In 1979 protesteerden op een zaterdag honderden tegen een bisschop in Roermond die stelde dat „homofielen van heilige sacramenten moeten worden uitgesloten”.

Die ‘Roze Zaterdag’ – zo gedoopt omdat het voor paaszondag, na Witte Donderdag en Goede Vrijdag plaatsvond – wordt nog steeds gevierd. Met een manifestatie, feest en kerkdienst waar de haatpredikers nog wat over naastenliefde kunnen leren.

In het haatpamflet stelden de geradicaliseerde christenen dat homoseksualiteit en vooral transgender zijn geneesbaar zijn. Na alle weerstand hoop ik dat zij vooral genezen zijn van het idee dat ze zonder tegenspraak haatspraak kunnen verspreiden.

Maar de antipathie jegens lhbti’ers komt niet alleen van oude witte mannen uit de kerk. Nederlanders van alle kleuren, leeftijden, standen, geloofsovertuigingen en sekse maken zich schuldig aan impliciete en expliciete lhbti-fobie. Bijvoorbeeld in praatprogramma’s over voetbal.

Ik schreef vorig jaar op Reporters Online dat ik geen Pride meer op de Canal Parade wil vieren. Omdat ik het te pijnlijk vind om te dansen op een boot met confetti, terwijl er nog zoveel slachtoffers van lhbti-haat zijn.

Het gezamenlijke verzet tegen de haatchristenen is desalniettemin lovenswaardig. We moeten deze vurigheid vasthouden om – in de geest van Stonewall – ook de wortel van haat en niet enkel de excessen te vernietigen. Een goed begin is het halve werk en het jaar is nog maar net begonnen.

Clarice Gargard is programmamaker en freelance journalist.