Opinie

Blootfoto’s

Mirjam de Winter

Tot voor kort kende ik het verschijnsel hooguit vanaf een afstandje. Ik dacht bovendien altijd dat het om een bepaald type oudere mannen ging dat er last van had. Gepensioneerden met een linnen tasje om hun schouder en al dan niet met een leren hoed. Maar zie, ook mijn echtgenoot kampt dus al met een neiging tot scharrelen. Zo kreeg ik hem tot voor een paar jaar geleden nog tamelijk moeiteloos mee naar het café en wilde feestjes, en zo is het ineens een begin-zestiger die niets anders wil dan een paar uur lang rondhangen in antiquariaten en soortgelijke stoffige rommelzaakjes. In zijn eentje het liefst, want lekker snuffelen in vergeelde boeken, in elpeebakken en tussen de derdehands zooi doen oudere mannetjes natuurlijk niet graag als daarbij tegelijkertijd een ongeduldig en weinig begripvol wijf in hun nek staat te hijgen.

Wat jammer is voor dat exemplaar van mij, want met zo’n ouwelullenliefhebberij ben je in eigen stad zo uitgekeken. Rotterdam telt bij mijn weten echt maar héél weinig van het soort uitdragerijen dat zo’n grote aantrekkingskracht op deze mensensoort uitoefent. Ja, visstekjes waar ze uren onbereikbaar zitten te wezen, hebben we genoeg. Net zoals er hier nog altijd volop bouwputten voor ze zijn om over uit te staren. Maar van die gezellige boekwinkeltjes als ideale dagopvang voor heren-senioren? Er zit een enkel antiquariaat aan het Zwaanshals, we hebben De Slegte in de Hoogstraat en natuurlijk de koopjesafdeling van Donner. Hoeveel beter zou een scharrelmannetje als het mijne niet af zijn in gemeenten als Deventer, Zutphen en Amsterdam, waar in de middeleeuwse stadsdelen nog eindeloos door pijpenlaatjes kan worden rondgeschuifeld.

Maar van die gezellige boekwinkeltjes als ideale dagopvang voor heren-senioren?

Dat hij nu wel zo’n beetje is uitgekeken op die paar Rotterdamse hangplekken, kon ik dus wel voorspellen. Wat ik ervoor terug heb gekregen, is een huisgenoot die van scharrelen een indooractiviteit heeft gemaakt. Onze bezorger van PostNL moet in Kralingen, Hillegersberg of misschien wel in Izmir ondertussen een kapitale villa hebben overgehouden aan de omzet die hij dankzij mijn inwonende grootverzamelaar maakt. Gelukkig zijn het inmiddels al lang niet meer alleen boekenzendingen waarvoor van ’s ochtends vroeg tot ’s avond laat wordt aangebeld. Met de stapels die hij daarvan heeft opgebouwd, zou ik de traditionele oudjaarsavond van 2019 in Scheveningen met gemak in mijn eentje kunnen verzorgen.

Nee, tegenwoordig zijn het vooral enveloppen die met drie, vijf of tien stuks tegelijk voor ontvangst moeten worden afgetekend. Onze bezorger is er zienderogen wat meer rechtop door gaan lopen, al verraadt zijn blik nog steeds veel verwondering. Wat, in godsnaam, wordt er op dat adres van ons toch allemaal besteld, en waarom staat dat oudere mannetje bij wijze van spreken al met zijn briefopener op de drempel te wachten tot hij ermee aan de slag kan? Ik had me voorgenomen om het hem te vertellen bij de eerste de beste keer dat ik zelf voor hem zou opendoen. Maar zijn vrome, islamitische voorkomen heeft me er tot dusver toch van weerhouden. Geen idee wat voor indruk je op zo iemand maakt als je vertelt dat jouw scharrelmannetje blootfoto’s van vrouwen uit de vorige twee eeuwen spaart.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.