Boy Azooga op Leffingeleuren festival in september 2018.

Foto Alex Vanhee

Luisteren op Eurosonic: Boy Azooga speelt liedjes met de logica van een prei

Eurosonic Met een veelgeprezen debuutalbum op zak presenteert Boy Azooga zich komende week op Eurosonic. In de psychedelische popmuziek van zanger Davey Newington en zijn band klopt het muzikale hart van Wales.

Davey Newington is niet zomaar een jongen. Iedereen in Cardiff kent hem. Dat wil zeggen, iedereen die ook maar iets te betekenen heeft in de wereld van de populaire muziek in de hoofdstad van Wales. Davey was het leergierige joch dat in platenwinkels rondhing om muzikale ideeën en invloeden op te zuigen. Hij viel zangers van zijn favoriete bands lastig voor tips en inspiratie. Nu is hij zelf een aanstormend popster, met een veelgeprezen debuutalbum in zijn achterzak.

‘Azooga!’ Jarenlang begroetten Davey Newington en zijn vrienden elkaar met die uitbundige kreet, afkomstig uit de Amerikaanse kinderfilm The Litte Rascals (1994). ‘Boy Azooga’ werd hij genoemd, omdat het zijn immer vrolijke uitstraling onderstreepte. Toen het tijd werd om een bandnaam te kiezen bij de opgeruimde popliedjes die hij al jaren maakte, hoefde Davey niet lang na te denken. „Ik wist dat ik het risico liep om kinderlijk gevonden te worden, maar Boy Azooga was het ideale etiket voor de muziek die ik op mijn huiskamerstudio in elkaar sleutelde. De bandleden heb ik er later bij gezocht, uit mijn vriendenkring.”

Davey Newington (27) groeide op als kind van muzikale ouders, een violist en een klarinettist die hem van jongs af meenamen op tournees met het BBC National Orchestra of Wales. In zijn tienerjaren behoorde Davey tot het meubilair van Spillers, de oudste platenwinkel ter wereld die werd opgericht in 1894, toen ‘platen’ nog wasrollen waren en popsongs vooral op bladmuziek verkocht werden. „Mijn vader draaide Queen voor me, mijn moeder klassiek. Zelf ontdekte ik de vocale harmonieën van The Beach Boys en de buitenaardse funk van de Afrikaanse meester William Oneyeabor. De opwinding van de betere garagerock leerde ik kennen bij concerten van Ty Segal en Thee Oh Sees. Eén ding wist ik zeker: het mocht nooit saai worden.”

Melodie

Popmuziek is zijn grote passie, sinds hij zijn zakgeld vergooide aan het plaatje ‘Who Let the Dogs Out?’ van one hit wonder Bahamen. „Ik schaam me daar niet voor. Als songschrijver streef ik naar de maximale aantrekkingskracht van een melodie. Het is knap als je iets kunt bedenken dat onmiddellijk blijft hangen.

Met het debuutalbum One, Two, Kung Fu! bracht Boy Azooga vorig jaar kleur in het Britse poplandschap. De clips van de aanstekelijke popsongs ‘Loner Boogie’ en ‘Face Behind her Cigarette’ werden voorzien van woord voor woord meekleurende karaoketeksten, want Davey Newington wil aanmoedigen dat er meegezongen wordt. Op het podium maakt de band synchrone danspasjes. Alles om het publiek op een zo luchtig mogelijke manier bij de muziek te betrekken. „We staan er niet boven om het publiek te entertainen”, zegt Newington na een enerverend optreden in Cardiff. „Als danspassen goed waren voor The Beatles zijn ze goed voor Boy Azooga.”

In de kleedkamer van rockzaal The Tramshed nestelt Davey zich naast een kartonnen masker met de beeltenis van Kevin Spacey en een prei. Het masker doet er niet toe, maar de prei ligt daar met een bijzondere bedoeling. „Het is de nationale groente van Wales, snap je?” Davey Newington lacht zijn ontwapenende glimlach. Met een zelfde soort logica schreef hij zijn songteksten, over een taxi naar de binnenkant van het brein. Of over het uitzicht dat je hebt als je zittend op een meteoriet door de ruimte zweeft.

We staan er niet boven om het publiek te entertainen

Als songschrijver denkt Davey Newington niet in voorspelbare patronen. „Super Furry Animals is een band uit Cardiff die de toon heeft gezet voor de geestverruimende popmuziek die ik mooi vind. Hun zanger Gruff Rhys is een publiek figuur die je hier zo maar tegen het lijf kun lopen, bij de bakker of in de pub. Hij had goede adviezen voor me. Gewone popmuziek is er al genoeg, drukte hij me op het hart. Probeer je te onderscheiden. De Super Furries deden dat soms door in het Welsh te zingen; een taal die voor buitenstaanders bijna niet te ontcijferen valt. Zelfs daarin klonken ze psychedelisch.”

Brexit

Persoonlijk is Davey Newington nog niet zo ver om in het Welsh te zingen. De wereld moet eerst veroverd met het universele popgevoel dat uit zijn liedjes spreekt. Over de Brexit maakt hij zich zorgen, want hij wil niet belemmerd worden in zijn gretigheid om de muziek op internationale podia te brengen. „Ik speel nu al zeker tien jaar in bands, eerst als drummer, later als zanger en gitarist. De plek midden voor op het podium bevalt me, zeker nu onze muziek aanslaat en we de gelegenheid krijgen om onze vleugels uit te slaan naar het buitenland. Ik ben realistisch: over een paar jaar kan het allemaal weer afgelopen zijn. Voor nu heb ik drie wensen. Dat er mensen naar onze optredens komen. Dat ze meezingen. En dat ze de zaal verlaten met een lach op het gezicht.”

Als de sfeer er voldoende in zit, speelt Boy Azooga een onstuimige cover van ‘Do the Standing Still’, een punkklassieker van de groep The Table, niet toevallig ook uit Cardiff. „De vader van mijn verloofde speelde in die band”, lacht Davey. „Ik kan hem flink op de kast jagen door hem onder de neus te wrijven dat The Table maar twee singletje heeft gemaakt, terwijl ik al een heel album bij elkaar heb geschreven. Wij Welshmen zijn behoorlijk competitief. Probeer ook maar eens een popsong te maken waar over veertig jaar nog steeds mensen op staan te springen, zegt hij me dan.”

    • Jan Vollaard