Albumoverzicht: 21 Savage rapt met een zacht randje, Steve Spacek is zwoel maar niet té sexy

Recensies Wat moet je luisteren? De muziekrecensenten van NRC beoordelen nieuwe muziek van onder anderen Steve Spacek, 21 Savage, Rosanne Cash.

  • ●●●●

    Steve Spacek: Natural Sci-Fi

    Steve SpacekPop: ‘Feel the bass,” zingt Steve Spacek zacht. „Hopefully I can take you to outer space.” Ja, die fluisterstem is misschien wel verantwoordelijk voor de space in zijn slaapkamerfunk. Het laagje lucht geeft de noten een wollig randje. De tracks met dik verende hiphopbeats grooven als een malle, maar zijn sober in opzet. Spacek weet clubelementen te mixen met soul en funk. De bassen in ‘Carnival Nigts’ blubberen aangenaam vet over een gebroken beat; syncopische snaararpeggio’s landen op een doffe kick in ‘Shout’. Het resultaat klinkt ontspannen, maar niet saai, zwoel maar niet té sexy.
    Spacek is onderdeel van Africa Hitech, werkte samen met J Dilla en ziet D’Angelo als voorbeeld. Je hoort zijn ervaring op deze plaat die verscheen op het futuristische soullabel van Floating Points. De raps van Odissee doen denken aan Q-tip en de inbreng van zangeres Natalie Slade, hoog en verlangend, werkt goed. Maar vooral de fluwelen stem van Spacek zelf en zijn verende grooves maken deze plaat.
    Rolinde Hoorntje

  • ●●●●

    Antonio Sánchez & Migration: Lines in the Sand

    Antonia Sánchez & MigrationJazz: Zelf verliet Antonio Sánchez, drummer bij Pat Metheny en geprezen om de gedrumde soundtrack van Birdman (2014), Mexico als twintiger voor een muziekstudie in Amerika. Nu beziet Sánchez met afschuw hoe het voor migranten steeds onmogelijker wordt de grens met Amerika te passeren. Lines in the Sand is zijn protest in jazzrockvorm.
    Een indringend livefragment van een grensarrestatie zet de toon. In het driedelige jazznummer ‘Travesia’ is dan van alles te horen: de onvoorspelbaarheid van een oversteek, de rust en onrust, een mogelijke deporatie. De fusion raakt, trekt en woelt. De ritmische basis is met Sánchez altijd sterk, en met woordeloze zang komt het einddoel steeds weer in het vizier via de melodie. En dan is er het mooi opgebouwde, titelstuk (26 min) dat zich sereen via de piano ontluikt naar een stevig slotstatement.
    Amanda Kuyper

    Concerten Antonio Sánchez: 10/1 Concertgebouw, Amsterdam. 11/1 LantarenVenster, Rotterdam.

  • ●●●●

    21 Savage: i am > i was

    21 SavageHiphop: Rapper 21 Savage is er een van de nieuwe golf uit Atlanta. Waar zijn generatiegenoten vaak spelen met autotune of zelf veel melodie in hun stem hebben, klinkt hij zo monotoon als maar kan. Met dat vlakke stemgeluid wist hij een publiek te creëren via gastbijdragen en het album dat hij uitbracht met producer Metro Boomin en Migos-rapper Offset.
    Op zijn nieuwe album i am > i was haalt hij inspiratie uit de oude, zuidelijke geluiden van voorlopers als Three 6 Mafia en UGK. Soul-loops worden verrassend geknipt en naar de achtergrond gedrukt door stevige drumklappen. En hoewel 21 Savage graag het gangsterleven vol geweld beschrijft, heeft hij voor deze plaat besloten om ook te graven naar zijn eigen gevoelens. Zo meldt hij dat iemand ontzettend veel van je kan houden maar tegelijkertijd een mes in je rug kan steken. Verderop lijkt hij aan een therapeut uit te leggen hoe de moord op zijn broertje hem heeft beïnvloed. Zo blijft hij gangster, maar wel een met een welkom zacht randje.
    Bowie van Loon

  • ●●●●

    Zimmermann, Degout, Les Siècles, François-Xavier Roth: Berlioz - Harold en Italie & Les Nuits d’été

    Zimmermann, Degout, Les Siècles, François-Xavier RothKlassiek: Componist Hector Berlioz is een dichter en romancier in klank. In Harold en Italië speelt de solerende altviool eerder een personage dan een instrument, en wel de zwervende jonker uit Lord Byrons gedicht ‘Childe Harold’s Pilgrimage’. In dirigent François-Xavier Roth en altvioliste Tabea Zimmermann vindt het concert ideale vertellers, die de luisteraar meevoeren op een fascinerende tocht door Italië. Zimmermann zette in het verleden al een standaardversie neer met Berlioz-kenner Colin Davis, maar met zijn vroegere leerling Roth overtreft zij die nu.
    Bariton Stéphane Degout zingt de geheimenisvolle liederen uit de cyclus Les Nuits d’été, meestal het mysterieuze domein van mezzosopranen. Maar ook Degouts donkere stem plooit zich soepel rond de rijke woorden van dichter Théophile Gautier over leven, liefde en dood in al hun beeldschone vermommingen.
    Joost Galema

  • ●●●●

    Rosanne Cash: She Remembers Everything

    Rosanne CashPop: Rosanne Cash, nu 63 en oudste dochter van wijlen Johnny Cash, werkt gestaag aan haar carrière. Haar nieuw album She Remembers Everything is een klassiek en liefdevol klinkend eerbetoon aan de countrystijl.
    Ze voert die stijl sober uit, zonder banjo’s of gejodel, maar geeft nu en dan ruimte aan een volbloedige gitaarsolo, en laat een voorzichtige snik horen in haar verder heldere stem. Ze kan ook gemeen klinken, als ze de man beschimpt voor wie ze ‘haar naam opgaf’. Of soms net zo warmbloedig als de steelguitar die het ingetogen ‘Nothing But The Truth’ opsiert.Er is een glansrol voor Elvis Costello die als een duivel tevoorschijn springt in het nummer ‘8 Gods Of Harlem’, en snerend een ‘school shooting’ betreurt. Rosanne is eerlijk en ontwapenend en heeft oog voor het lot van de minderbedeelden. Ze is bovenal een Cash. Hester Carvalho

  • ●●●●

    B’Rock & René Jacobs: Schubert Symphonies 1 & 6

    B’Rock & René JacobsKlassiek: Schubert was de eerste lievelingscomponist van René Jacobs, die als jongenssopraan verslingerd raakte aan zijn vocale muziek. Inmiddels is Jacobs (1946) een internationaal vermaard dirigent en ‘ontdekt’ hij de symfonische Schubert. Jacobs werkt samen met de eigenzinnige oudemuziekspecialisten van B’Rock en brengt zijn eigen diepgaande kennis van achttiende-eeuwse opera mee.
    Het resulteert in frisse, energieke opnames die precies de transparantie, lichtheid en wendbare sfeergevoeligheid bezitten die Schuberts liedkunst zo geniaal maakt. In een uitgebreid essay analyseert Jacobs de symfonieën en licht hij zijn keuzes toe – zo plaatst hij de eerste violen tegenover de houtblazers, zoals in Schuberts tijd niet ongewoon was. Hij creëert een mooi dynamisch klankbeeld. Eveneens niet te versmaden: herontdekte radio-opnames van de Unvollendete en de Vijfde door Claudio Abbado en de Wiener Philharmoniker, verschenen op Deutsche Grammophon.
    Joep Stapel