Recensie

Recensie Film

De wederopstanding van de wolharige mammoet?

Documentaire Docu ‘Genesis 2.0’ onderzoekt de mogelijkheid om met moderne technieken uitgestorven diersoorten te laten herleven. Maar de conclusies zijn niet erg helder.

Genesis 2.0 bestaat uit twee zeer interessante verhaallijnen die nooit helemaal samenkomen. Lijn één: inheemse ivoorjagers die ‘s zomers op de eilandengroep Nieuw-Siberië graven naar slagtanden van mammoets: een gaaf exemplaar levert tienduizend dollar op in China. Het is levensgevaarlijk werk – woeste zee, hongerige ijsberen – onder brute omstandigheden. Een vertelstem vertelt een inheemse mythe.

Lijn twee: genetici verknippen in hun labs DNA tot wonderdieren: een schaap-geit-combi, leeuw-tijger, lama-kameel. Hier maken we kennis met ‘popsterren’ van de moderne genetica: George Church, profeet van de ‘synthetische biologie’, de Koreaan kloonspecialist Woo Suk Hwang.

Het is wonderlijk spannend te zien hoe deze verhaallijnen samensmelten. Als de ivoorjagers in het permafrost op een goed geconserveerd mammoetkadaver stuiten waar organisch materiaal uit sijpelt, wordt dat helder: wordt dit genetische materiaal a la Jurassic Park de basis voor de wederopstandig van de wolharige mammoet? De paleontoloog Semjon Grigorijev, hoofd van het mammoetmuseum van Jakoetsk, reist met de cellen naar Dr. Hwang, die in 2005 in opspraak raakte als wetenschappelijk fraudeur. Hij heeft de handen vol aan een lucratieve groeimarkt: het klonen van huisdieren – de wolharige mammoet moet nog even wachten.

En de ivoorjagers? Zij ploegen voort.

Genesis 2.0, die als een dubbele helix om eigen as draait, is een boeiende, maar anti-climactische kijkervaring, die wat in de lucht blijft hangen. Dit kloontje krijgt nog een staartje vermoedelijk. Het wachten is op Genesis 3.0.