Opinie

Zuigtabletten

Marcel van Roosmalen

Ik herkende veel in het prachtige essay over roken van ex-roker Floor Rusman in de zaterdagkrant. Met terugwerkende kracht begreep ik mijn jarenlange sigarettenverslaving dan weer wel. Vroeger zou ik door zo’n stuk tekst zijn teruggevallen, in plaats daarvan stak ik tijdens het lezen een nicotinezuigtablet in mijn mond. En maar sabbelen. Als je in een sigaret een symbool voor leven, autonomie en verzet kon zien, wat was dit dan?

Alweer bijna anderhalf jaar ben ik verslaafd aan witte kalktabletjes met pepermuntsmaak, die na inname al snel papperig worden en na twee keer zuigen verbrokkelen op je tong. Het enige voordeel ten opzichte van tabakverslaving: het mag ook binnen. Laatst zag ik mezelf fullscreen terug bij het finalespel van De Slimste Mens. Ook als ik niet sprak, zag je mijn wangen bewegen. Nog een geluk dat er bij het praten niet zo’n wit stukje mee naar buiten vloog, wat me in het echte leven weleens overkwam. Ik had mezelf ook weleens beklopt op zoek naar een pillenstrip. Die handeling, en daarbij dan de paniek in mijn ogen in een vol restaurant, waren volgens De Vriendin heel onaantrekkelijk geweest. Hoogste tijd om ook met nicotinezuigtabletten te stoppen.

Net als bij roken stelde ik het stopmoment steeds uit. Eerst nog even dat boek over ex-Vitesse-speler Theo Janssen, een man die zijn rookverslaving tot mijn verbazing wel moeiteloos ter zijde had geschoven, afmaken.

Twee dagen geleden toog ik voor mijn laatste blauw-groene pakje naar de plaatselijke vestiging van het Kruidvat in het dorp. De caissière, die me vanwege de hyper bij al haar handelingen al tijden op de zenuwen werkt, begon na binnenkomst naar me te gebaren. De zuigtabletten lagen niet meer achter de kassa, maar hadden een prominent plaatsje gekregen in het stoppen-met-rokenschap. Het had even geduurd, maar alles stond nu eindelijk op een rijtje: de pleisters, de kauwgum, de druppeltjes en de zuigtabletjes.

Niet dat het hielp, voegde ze er nonchalant aan toe. In Wormer waren ook in 2019 weer weinig mensen gestopt met roken. Zelf rookte ze ook nog steeds. Twee of drie sigaretten per uur, afhankelijk van het aantal klanten.

Nicotinepleisters waren het populairst, daarna de kauwgom. Voor de zuigtabletten kwam nog steeds maar één klant: ik.

„Daar maken we weleens een grapje over.”

Dit was de druppel, ik verliet de winkel zonder er iets te kopen.

Thuis maakte ik mezelf wijs dat het heel knap was dat ik de ontluistering niet had aangegrepen om weer te beginnen met roken. Er was niemand die nog zin had om daar met mij over te praten.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.