Opinie

Sekse, niet seks is het echte thema van ‘Nashville’

Maxim Februari

Kort geleden stond ik op een feestje al een tijd lang met een vrouw te praten toen ze vroeg wat voor werk ik deed en hoe ik dan heette. „O!” riep ze. Ik zag de raderen van haar geest draaien. „O!” riep ze nog eens. „O! Maar het voelt heel natuurlijk!” In die paar seconden had ze zich herinnerd dat ik ooit ben geboren in vrouwelijke gedaante en ze besefte tot haar verbazing dat ze dat niet had gezien, gehoord of geraden.

In de herfst vertelde een hoge ambtenaar me na afloop van een lezing hoe blij ze was dat ze tóch naar me was komen luisteren. Ze had in verband met mijn voorgeschiedenis flink geaarzeld. „Want ik wist niet wat ik aan zou treffen.” Tjonge, roepen mensen opgelucht. „Je bent goed gelukt.” Voordat ze me tegenkwamen dachten deze aardige burgers dat ik door mijn geslachtsaanpassende behandeling twee hoofden had gekregen. Dat de ontmoeting ongemakkelijk zou worden, dat ze niet zouden weten waar ze moesten kijken. En dan valt zoiets dus opeens honderd procent mee.

Je gaat in transitie, je vervangt oestrogeen door testosteron, het ene hormonale systeem door het andere: het is een medische ingreep van niks, maar de maatschappelijke gevolgen zijn groot en ze zijn niet exclusief leuk. Weldenkende organisaties kieperen je van de uitnodigingenlijst, boekhandels willen je niet ontvangen, dagvoorzitters van congressen denken grappig te moeten zijn als ze je aankondigen, redacties zijn alleen nog geïnteresseerd als je bereid bent over ‘transgenderisme’ te praten. Het kan me allemaal niet schelen, want de andere helft van de samenleving gedraagt zich juist voorbeeldig. Voorbeeldig! En bovendien ben ik een tevreden mens na die medische behandeling.

En nu is er dus de Nashville-verklaring. Dezelfde ongemakkelijkheid als die bij de seculieren, dezelfde siddering voor het onbekende, opgeschreven in de harde en weinig evangelische taal van de zware protestanten. Ook zij griezelen en gruwen van dat wat ze niet kennen. The uncanny valley noemt de robotica dit: de huiver voor wezens die bijna echte mensen zijn, maar net niet helemaal. De Verklaring spreekt weliswaar strenge woorden over seks, de onreinheid van de homoseksualiteit, maar volgens het voorwoord maken de opstellers zich in hoofdzaak druk over sekse. Man-zijn en vrouw-zijn. Transseksualiteit en de intersekse-conditie.

Ingrijpen in het ‘lichamelijke ontwerp’ leidt volgens de Nashville-verklaring tot verderf. Is iemands geslacht bij geboorte niet duidelijk kenbaar, dan moet dat voor altijd zo blijven. „WIJ ONTKENNEN dat onduidelijkheden met betrekking tot het biologisch geslacht het iemand onmogelijk maken om een vruchtbaar leven te leiden in vreugdevolle gehoorzaamheid aan Christus.” Ondertekend door honderden predikanten, een columnist, en Kees van der Staaij van de SGP.

De grote commotie suggereert dat de rest van de samenleving verder oké is over geslachtsaanpassing. Dat is dus niet zo.

De grote commotie die is ontstaan rond de Nashville-verklaring suggereert dat de rest van de samenleving helemaal ontspannen en oké is inzake sekse en de medische ingrepen op dat vlak. Maar dat is dus helemaal niet zo. Het is veelzeggend dat vrijwel alle critici van de Nashville-verklaring het hoofdthema ervan – sekse – volledig negeren.

Bijna zonder uitzondering richt de kritiek zich op de uitspraken over seks en homoseksualiteit. „Honderden protestantse predikanten ondertekenen antihomopamflet”, schrijft nu.nl. Dagblad Trouw kopt: „Grote groep orthodox-protestantse predikanten spreekt zich met ‘Nashville-verklaring’ stevig uit tegen homoseksualiteit.” En de Volkskrant heeft het over „een pamflet tegen het homohuwelijk”. Het hoofdthema, de geslachtsaanpassing, ligt veilig onder het tapijt.

Het pleit voor de opstellers van de Nashville-verklaring dat ze hun huiswerk wel hebben gedaan. Dat ze sekse en seks onderscheiden. En dat ze hun ongemakkelijkheid onverbloemd opschrijven. Maar hun standpunten zijn vervolgens zo wreed en hardvochtig dat je niet begrijpt hoe die God tot eer kunnen strekken. Je houdt je hart vast voor de kinderen die in deze kring opgroeien, en voor wie de ‘vreugdevolle gehoorzaamheid aan Christus’ vooral bestaat uit een zwart zondebesef rondom hun lichamelijkheid.

Hoe je het ook wendt of keert: seks is een moeilijk onderwerp. Sekse is dat ook. Dat zal wel altijd zo blijven, en gelukkig maar. Alleen is rondom deze twee thema’s tegenwoordig zoveel in beweging dat open gesprek erover geen kwaad kan. Het zou mooi zijn als de verschillende partijen zich daarbij zouden uitspreken over hun eigen worstelingen en ongemak. En laten ze ophouden lhbti-mensen als speelbal te gebruiken om hun eigen morele superioriteit te bewijzen. Geef het maar toe: ook u voelt een licht ongemak over mijn nieuwe status, en dat is prima. U bent net een echt mens.

Maxim Februari is jurist en schrijver, www.maximfebruari.nl.