Brieven

Brieven

Louise Fresco acht het, doelend op het nieuwste klimaatakkoord „een hoopvol teken dat Nederland in staat is tot zulke plannenmakerij” (Alleen al het plannen maken is hoopgevend 31/12). Maar dat valt nog maar te bezien. Neem de landbouw. Ondanks tal van plannen, sancties en convenanten om het tij te keren heeft deze industrie juist een enorme vlucht de verkeerde kant op genomen. Of kijk naar de biodiversiteit. In weerwil van talrijke verdragen gaat de extinctie in versneld tempo door. En dan het klimaat. Zouden wij onvoorwaardelijk kunnen vertrouwen op de door Fresco bejubelde klimaatplannen, nu is gebleken dat per direct de inspanningen moeten worden vervijfvoudigd in een desperate poging de ernstigste milieuschade te vermijden? In de loop der jaren zijn tal van internationale klimaatconferenties belegd. Belangrijk aandachtspunt was steevast het terugdringen van de CO2-uitstoot. In 1990 was de uitstoot 21 miljard ton. Inmiddels is deze tot 37 miljard ton gestegen. Dat schiet niet op. Wat ik dan zo merkwaardig vind, is dat de plannenmakers in de loop der jaren geen lering trekken en evenmin na de zoveelste deconfiture zich wat bescheidener opstellen en hun woorden wat terughoudender kiezen. Kan Fresco aangeven waarin het nieuwste akkoord zich van al die eerdere afspraken onderscheidt, zodat het niet de zoveelste aflevering in een treurig stemmende stoet behoeft te worden? Hoelang moet het nog duren alvorens het besef doordringt dat een gans andere strategie moet worden bedacht?

    • F. Meeder