Opinie

    • Hugo Camps

Kansberekening

None

We nemen zelfverzekerd een voorschot op de exploten van Tom Dumoulin in de Giro d’Italia. De teneur is: hij kan deze grote ronde niet verliezen. Het is meer onze honger naar succes dan de zijne. De Limburger is kampioen relativeren, al ligt een eindzege in de Giro in de lijn der verwachtingen. Zijn klasse liegt niet. Daarnaast is de ploeg herschikt naar zijn wensen en temperament. Dumoulin is Sunweb en omgekeerd. De Giro zou hem voorlopig beter afgaan dan de Tour. Dat is nog maar de vraag: kansberekeningen in de sport zijn zo lek als een vergiet.

De Giro is minder hectisch dan de Tour, dat wel. Het is prettig vertoeven in dat schitterende landschap met zachte glooiingen en een welhaast cinematografische publiek. Dumoulin past als gegoten in de grandezza van het hallucinante decor. De Limburgse beau heeft er ook de juiste taal voor. Maar dan nog is het opmerkelijk dat hij de Tour de France ondergeschikt maakt aan de Italiaanse etappewedstrijd. Meestal is het omgekeerd. Het is de keuze van kansberekening en eigenzinnigheid. Kansberekening is sowieso link. Valpartijen, platte tubes, een waaiermoment, het hoort essentieel bij het wielrennen. Daar staan ze dan met hun kansberekening, Sunweb en Dumoulin.

Soms zijn kansberekeningen infaam. Dat bleek andermaal met de dood van schaatsster Paulien van Deutekom: longkanker. Ze was amper 37, laat een man en een kind achter. Ik word mateloos boos van dat onhebbelijke vroege sterven. Paulien mag dan ontgoocheld hebben als schaatskampioene, ook zij streed voor wat ze waard was. En dat was in 2008 de wereldtitel allround in Berlijn. Een unieke prestatie. De jaren nadien vond ze haar slag niet meer terug en dreef ze af naar de anonimiteit. Het sprookje eindigde in een ziekbed van een half jaar,

Ik zie haar nog zitten in die oldtimer voor een ereronde, naast Sven Kramer. De Deut had iedereen met verstomming geslagen. Niemand had een wereldprestatie van haar verwacht. Zij zelf nog het minst, want bescheidener dan Paulien werden ze niet meer geboren. Maar op die begenadigde dag in Berlijn degradeerde ze haar collega’s. Toch, ze bleef wie ze was: bescheiden, vrolijk, amicaal voor vriend en tegenstander. Tot een triomfantelijke slachtpartij buiten het ijs kwam het niet. Ze droeg haar nederlagen en frustraties met de waardigheid van een Simone Veil. Nooit is er een dag geweest dat ze een etalage bedacht voor haar persoonlijke leed. Paulien leed in stilte en bleef hopen op een mirakel tot haar laatste snik.

Ze was een crème van een vrouw, gaf competitie altijd een menselijk gelaat. Haar schaatsmotto was: nooit opgeven, altijd doorgaan. De dood heeft geen ontzag voor noblesse, de dood is een wildeman die er als een dronken sadist naar believen op los hakt. Maar Paulien van Deutekom kan ze ons niet afnemen. Wij dragen haar mee naar altijd weer een nieuwe dageraad waar haar dochtertje kraait en speelt.

Merci, Madame.

Straks ligt ze onder een marmeren steen terwijl Tom Dumoulin staat te dansen in Toscane, in een oase van vredigheid, hoop en geloof. Hij fietst er op de groei.

Het verdriet om Paulien zal snel worden afgeblust. De Tour en de Giro wachten niet. En zelfs in Thialf zal het dweilorkest weer volop in de kramp van uitbundigheid schieten. Zo had de Deut het ook gewild, maar ik niet.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

    • Hugo Camps