Opinie

    • Georgina Verbaan

Laten

Georgina Verbaan

Vorig jaar, aan het begin van het jaar, had ik me voorgenomen een lijst bij te houden van ‘dingen die ik voor het eerst gedaan heb’. Iemand op Twitter kwam met het idee (er drijven zo hier en daar schatten in dat open riool, je moet alleen wel vies durven worden) en het leek me een mooie positieve manier om het nieuwe jaar te bekijken. Aan het einde van 2018 zou ik de lijst nog eens doornemen in een schone wollige trui met een dampende kop gemberthee in mijn knuistjes, en dan zou ik afwisselend lachen, in mijn thee blazen en me rijk voelen door alle prachtige nieuwe ervaringen – groot en klein – die ik had opgedaan.

Ik heb het aanvullen van die lijst zo’n twee weken met grote moeite volgehouden en het document dat ik er op mijn computer voor aanmaakte blijkt kwijt. Natuurlijk. Want een mens kan zich zoveel voornemen, echte verandering komt vaak pas als je je ‘wiiehoe!’ gillend met losse handen van een helling laat lazeren en het noodlot plots voor je opdoemt.

Ik herinner me slechts één notitie van het korte lijstje: ‘Lange treinreis gemaakt met poep aan mijn schoen’

Ik herinner me slechts één notitie van het korte lijstje: ‘Lange treinreis gemaakt met poep aan mijn schoen.’ Dat was een beetje overdreven omdat ik gewoon van Amsterdam naar Driehuis ging, waar mijn tandarts zit, maar iedere minuut in een trein met poep aan je schoen is een lange minuut, zeker als er steeds reizigers in je coupé komen zitten die besmuikt ruikend om zich heen kijken, hun kleding, schoeisel en adem aan een zo onopvallend mogelijke inspectie onderwerpen voor ze een beschuldigende blik jouw richting in werpen waar ze een zorgvuldig ingepakt doosje walging aan toevoegen dat groenslierterig opengaat zodra je het ontvangt en direct zorgt voor een nog groter aura van schaamte dat, vermengt met de stank, op zijn beurt weer zorgt voor nóg meer angstbeelden rondom je aanstaande tandartsbezoek waar je met je bek open zal moeten liggen in die lucht terwijl je je blik op het met duct tape gerepareerde lichtkoepeltje houdt omdat je na al die jaren die getekende poster met allerlei wielrensituaties en poppetjes met afzichtelijk grote neuzen gewoon níét lánger kan áánzien!

Het was beter geweest als ik vorig jaar voor het eerst voor altijd gestopt met roken was. En niet nu. Ik had beter voor de wereld kunnen zorgen, beter voor mezelf. Zoveel te doen, nog meer gelaten. Laten, laten, laten. Nee, zo’n gek idee was het niet, dat lijstje met nieuwe ervaringen. Het zou naast de eindejaarsaftreksom der mislukkingen iets opvrolijken. De goede voornemens die weleens voortvloeien uit dat geplus en gemin zijn die eerste weken van januari vaak nog wel vol te houden, maar dan blijkt januari altijd weer 90 dagen te duren en moet je héél erg uitkijken hoe je het jaar verder in wandelt, voor je het weet is het: New year, same shit.