Recensie

De Mercedes G: de systematische ontkenning van het onhoudbare

Autotest Hij heeft energielabel G, maar de recalcitrantie van de Mercedes G63 AMG maakt toch indruk op

Mercedes G63 AMG bij Mercedes Nederland, Utrecht.
Mercedes G63 AMG bij Mercedes Nederland, Utrecht. Foto Merlijn Doomernik

De Mercedes G-klasse, nu vijftig jaar de Schwarzenegger onder de terreinwagens, had allang dood moeten zijn. Het minste wat ze hadden kunnen doen is hem kleiner en praktischer maken. Uitgesloten. De Duitsers plakten er gewoon 12 centimeter breedte en 5 centimeter lengte aan. Ja jongelui, dat was vóór Merkel hun cultuur: alles grosser und besser.

Hij gaat upmarket in de stijl van Indiana Jones. Mercedes conserveerde alle anachronismen die zijn ruwe bolster mythologiseren. De deurvergrendeling schiet op slot met de staccatoknal van een pistoolschot, de portieren met de ouderwetse handgrepen en de scharnieren aan de buitenkant slaan met een gemene militaristische klap dicht. De richtingaanwijzers voor staan nog steeds Keverachtig naast de motorkap, de ronde koplampen geven onveranderlijk te weinig licht. Hij is wat bij Alfa de Giulia is, de bonte avond van Jurassic Park, de systematische ontkenning van het onhoudbare.

De recalcitrantie maakt toch indruk. Daar staat hij meer dan manshoog boven de wet. Een betonnen muur is aerodynamischer. Fuck luchtweerstand, geen storm houdt 585 Duitse paarden tegen. De mens betaalt. Ik verstookte 72,66 liter benzine op 400 kilometer, één op 5,5. Heb ik niet eens 220 gehaald, wat hij echt kan. Niet eens het terrein in geweest, waar hij met terreinversnelling en drie sperdifferentiëlen onoverwinnelijker dan ooit schijnt te wezen. De sprint in 4,5 seconden naar de honderd heb ik uit bezorgdheid voor de banden en het vege lijf geschrapt. Bij 160 voel je hem zweverig worden, terwijl de wind tegen de staande voorruit beukt en de biturbo-achtcilinder in de sport- en individual-stand van het ‘Dynamic Select-rijprogramma’ gotisch donderend nu nóg liederlijker de Übermensch opgeilt. De gek die hem op topsnelheid gaat rijden mag meteen door naar het Pieter Baan Centrum.

De G-klasse staat voor alles wat fout is in de auto-industrie, zegt een collega terecht. Een merk dat dringend moet vergroenen, dat de handen vol zal hebben aan het wegwerken van een jarenlange achterstand op Tesla, loost een giertank vol toxic masculinity in het stervende ecosysteem. Hier schuddebuikt een 2.460 kilo zware dinosauriër met milieulabel G en een CO2-uitstoot van 299 gram per kilometer alle ethische beslommeringen van zich af. Hoe kostelijk Mercedes-Benz te horen pralen met een gewichtsbesparing van 170 kilo. De afslankkuur gaat uiteraard niet van de prijs af, al haalt die niet langer het astronomische niveau van de dan toch door het milieu en BPM gevelde twaalfcilinders in een vorig topmodel. Voor een luttele 250 mille ben je helemaal het heertje met Burmester surround stereo, sierdelen in essenhout antraciet openporig en 21 inch AMG-velgen. Schande? Vraag en aanbod. Voor de Saoedi’s is het kleingeld.

Meesterschurk

Maar de G63 AMG staat evenzeer voor alles waar de Duitse auto-industrie goed in was en wilde blijven. Die oorlogszuchtige techniek, de ongeremde grootheidswaan van het devies das Beste oder nichts. Geen ander merk heeft zoiets krankjorums in de aanbieding. Dat spreekt toch aan. Hij heeft de weerzinwekkende aantrekkingskracht van de meesterschurk. De haat tegen de policor-moraal druipt van hem af. Hij is het gele hesje van de rechtse bovenklasse.

Hij is de kamikazevlucht in een verloren tijd en tegelijkertijd geschiedcorrectie. De G was nooit zo goed als zijn reputatie. De motoren waren te zwak of onbeheersbaar krachtig. De carrosserie was uit het stenen tijdperk en als terreinwagen had hij afgedaan; de steeds luxueuzere G’s werden toch uitsluitend ingezet voor wuft woon-werkverkeer tussen Riad en Al-Diriyah. Mercedes had hem ook gewoon op kunnen geven, maar dan onderschat je de Duitse gehechtheid aan symbolen. De G is de Titanic die moest blijven drijven. Puur voor de eer zou hij nog één keer schitteren. En hij is schandelijk goed geworden. De stuurpositie is verbeterd en de ruimte groter. Het digitale dashboard heeft de schermbreedte van twee MacBooks. Met een doorwaaddiepte van 70 centimeter kan hij tien centimeter dieper een rivier in dan voorheen. Voor het eerst zit hij lekker, dankzij ‘actieve multicontourstoelen’ die volgens Mercedes, hik, „worden aanbevolen door specialisten van de Duitse ‘Aktion gesunder Rücken’”. Ten slotte is hij eindelijk bestuurbaar. De G-klasse komt met zijn onafhankelijke wielophanging vóór een snelle bocht door zonder om te vallen. In de elleboog in de A6 ter hoogte van Emmeloord, maximumsnelheid 70, haalde ik 120. Die grap had ik vanuit de vorige niet naverteld. Over een jaar of twintig zal geen Tesla-kleinkind me geloven. Sprookjes, opa!

    • Bas van Putten