Dit jargon willen we niet meer horen in 2019

Vorige week schreef over het irritantste jargon uit 2018. Deze week: alle reacties van lezers op Twitter.

Illustratie Tomas Schats

Vorige week beschreef ik het ergste kantoorjargon uit 2018 en welke kantoorwoorden wat mij betreft niet hoeven terug te komen in 2019, maar ik kreeg zoveel suggesties op Twitter dat ik die ook nog maar even op een rijtje heb gezet. Lees en huiver.

10. Misschien is het valse hoop, maar ik denk dat ‘passie’ aan het verdwijnen is op kantoor – er was maar één iemand die het noemde als irritant kantoorjargon. Wat zou het heerlijk zijn als we passie louter nog zouden reserveren voor onze intieme momenten en er geen mensen meer zijn die ons ermee lastig vallen op het werk.

9. En laten we dan ook meteen stoppen met al dat andere dubbelzinnige jargon in 2019. Zo schreef iemand me dat op haar werk „zonder blikken of blozen in Q4 nog even de FART werd geïntroduceerd, de First Agile Release Train” – ja, dat is een scheet, ja.

Maar er was ook een kantoortijger die bang is voor al die ‘bewegingen van onderop’ die er vast weer aankomen in 2019, en er waren mensen die de termen ‘aan de voorkant’ en ‘aan de achterkant’ altijd zo onsmakelijk vinden klinken. Zullen we ermee ophouden? Ik ben er zelf ook gewoon niet volwassen genoeg voor.

8. Misschien kunnen we dan ook stoppen met ‘in gesprek gaan’ of ‘het gesprek aangaan’ – wat is er mis met ‘praten’, vroeg iemand. Verder scoorde ook de ‘omnichannel approach’ hoog op ergernis. Zeg gewoon dat je verschillende sociale media gebruikt. Ook vaak genoemd: de ‘purpose’ (spreek uit: ‘purpuss’) in plaats van het doel van je bedrijf en natuurlijk ‘een complex probleem afpellen’. We zitten niet in een kookprogramma.

7. Waar ook veel mensen bultjes van krijgen is ‘dagdagelijks’ – waarom niet gewoon ‘dagelijks’? – ‘mensen ergens in meenemen’ als je ‘overtuigen’ bedoelt (gíngen we maar eens ergens heen) en, heel erg jeuk: ‘het net ophalen’ voor peilen wat je collega’s ervan vinden. Zitten we in een kotter op zee? Ik dacht het niet.

6. Maar er zijn ook veel mensen die willen stoppen met tenenkrommende adviezen als ‘jezelf zichtbaar maken’ (‘hoe dan’, vroeg iemand, ‘met een clownspak?!’), ‘overwinningen vieren’ (wás er maar eens een feest) en ‘veranderingen omarmen’. Dat laatste betekent gewoon dat je geen kritiek mag hebben, vond iemand. Zeg dát dan.

5. Ook vrij erg blijft ‘co-creatie’ (alles wat je op kantoor doet is co-creatie, dat hoef je er dus niet apart bij te zetten), ‘duurzaamheid’ (‘het zou mooi zijn als meer mensen zich weer eens zouden afvragen wat ‘duurzaamheid’ nu echt betekent’, schreef iemand, in plaats van het als loos modewoord te gebruiken), en: ‘klantreis’ (ik wil graag thuisblijven dit jaar, in plaats van voor elk product op klantreis te moeten. Kan iemand dat regelen?)

4. Ik vond het ontroerend om te zien dat toch nog veel mensen proberen om de meest hardnekkige categorie jargon weg te krijgen zoals ‘stakeholders’ (onuitroeibaar als hoofdluis), ‘verbinden’ (ik heb het al bijna opgegeven) en het ‘inschieten’ van afspraken (zet het gewoon in je agenda, klaar).

3. Of wat dachten jullie van ‘proceseigenaar’, ‘samenredzaamheid’, taakverantwoordelijk handelen’ (wat is dat in hemelsnaam) en natuurlijk ‘samenregie’, ‘gebiedsregisseur’ en ‘acteren’ – hou eens op kantoor te beschrijven als een plek waar iedereen een toneelstuk loopt op te voeren, was de mening.

2. Maar het kan altijd nóg erger. Zoals ‘inchecken bij jezelf’ (dat is ‘bepalen hoe je ergens over denkt’), een beleidsnotitie een ‘groeidocument’ noemen dat met ‘discussie verrijkt wordt’ (help) en: ‘hoe is jouw afdronk van dit overleg’ (koekoek voor ‘wat vind je’).

1. En dan kreeg ik nog een brief van een schrijfster die zich afvroeg waarom uitdrukkingen als ‘je rol pakken’, ‘eigenaarschap tonen’ en ‘dialoogtafel’ die ik vorige week op de korrel nam, niet zouden mogen. Ze vond het logisch dat er nieuwe woorden ontstaan op kantoor, omdat er „nieuwe vormen van werken en samenwerken ontstaan”.

Lieve schrijfster, als het nieuwe werkvormen zouden zijn, zouden nieuwe woorden zeker welkom zijn, maar dat zijn het niet. Want de door jou genoemde termen betekenen gewoon ‘je verantwoordelijkheid nemen’, ‘overleggen’ en ‘doen waarvoor je bent aangenomen’. Waarom zou je daar nieuwe ingewikkelde woorden voor verzinnen? Wat is daar de meerwaarde van?

Ik zou zeggen: laten we ook in 2019 de zaken weer zo eenvoudig mogelijk proberen te benoemen en geen rookgordijnen opwerpen die mensen uitsluiten. Zo houden we werken prettig, licht en ontspannen. Ik wens jullie allemaal een heel mooi en gelukkig nieuw jaar.

Japke-d. Bouma onderzoekt hoe je gelukkig wordt op je werk. Tips via @Japked op Twitter.

    • Japke-d. Bouma