Recensie

Recensie Theater

Hamlet pubert erop los in kleurrijk familiespektakel

Hamlet Theater Rotterdam maakt van Hamlet een familievoorstelling. Maar hoe geschikt is die tragedie eigenlijk voor een publiek van achtjarigen?

Hamlet, de nieuwe voorstellling van Theater Rotterdam.
Hamlet, de nieuwe voorstellling van Theater Rotterdam. Sanne Peper

Het is bijna net zo’n kersttraditie als All you need is love: de familieproductie van Theater Rotterdam, ooit begonnen bij het RO Theater. Ook dit jaar regisseert Pieter Kramer weer een groots opgezette voorstelling, geschreven door Don Duyns. Eerder bewerkten zij (steeds omringd door een min of meer vast team) onder andere West Side Story tot de hondenmusical Woef Side Story, gaven ze De gelaarsde kat een make-over en vormden Zorro om tot Snorro. In dat rijtje verwacht je niet meteen een Hamlet – zeker niet voor een publiek vanaf acht jaar, maar toch is de keus op dat stuk gevallen.

In Duyns’ bewerking pubert Hamlet (Mattias Van de Vijver) erop los. Sinds de dood van zijn vader, de koning van Denemarken, is hij niet te genieten. Hij draagt alleen nog zwart en draait harde muziek op zijn slaapkamer. Van Shakespeares oorspronkelijke tekst is weinig over en speelse toevoegingen moeten de tragedie wat opfleuren voor de jonge kijker. Zo wordt de voorstelling aan elkaar gepraat door twee skeletten (vergelijkbaar met de vlooien uit Woef Side Story) en begint het stuk met een soort Eurovisiesongfestival, waarbij Hamlets uit verschillende landen strijden om de titelrol.

De dialogen zijn doorspekt van (semi-)jeugdig taalgebruik, Hamlet heeft een Instagram-account en vrienden waarmee hij graag gaat surfen. „Bad trip”, stottert hij, wanneer zijn vader als geest aan hem verschijnt. Alsof het om de bijwerkingen van een joint gaat. Toch is de kern van het verhaal in tact gebleven. Nadat Hamlet is bezocht door de geest van zijn vader, gelooft hij dat diens broer (goeie rol van Dick van den Toorn) hem heeft vermoord. Hamlet zint op wraak; zijn omgeving verklaart hem voor gek.

Hoewel Hamlet duisterder is dan de voorgangers in het rijtje familievoorstellingen, weet Kramer zelfs deze tragedie om te vormen tot een spektakelstuk, waarbij op de lach wordt gespeeld en de ene scène nog kleurrijker is dan de andere. Daartoe schreef Alex Klaasen nieuwe liedteksten op nummers van Queen. ‘Bicycle Race’ werd een surf-hymne en op ‘The show must go on’ probeert Ophelia (Sofie Porro, de enige vrouw op de bühne) de golven te bedwingen, als zij Hamlet achterna reist. Een bombastische scène, met woeste baren en heftig onweer.

Er zijn volop dubbelrollen, gevechtscènes, kinderen die mini-skeletjes spelen, talloze verkledingen en decorwisselingen. Alles heeft het bekende houtje-touwtje-gevoel, waarin Kramer zich heeft bekwaamd. Vocaal schieten de acteurs af en toe uit de bocht, maar dat past wel bij de vette knipoog waarmee de show in elkaar is gezet. Han Oldigs is fantastisch als koningin en Wart Kamps floreert van Horatio tot hofnar.

Aangezien Hamlet nogal een denker is, verwacht je ook rustigere momenten. Die zijn er echter nauwelijks. Als het stuk toch vertraagt, zie je meteen hoezeer deze productie drijft op vaart en humor. Daarom dendert de voorstelling door en krijgt een gelukkig einde. Zo maakt Kramer zelfs van Hamlet een familievriendelijke productie.