‘Ik ga op zaterdag altijd kijken bij hockey’

Spitsuur Laura Zaal (44) is plastisch chirurg en ‘hockey-moeder’. Haar drie tieners spelen allemaal intensief, inclusief wedstrijden op zaterdag. En dan is er ook nog hond Appie. „Op een jonge hond had ik me wel een beetje verkeken.” 

Laura: „Mijn vrije woensdag zit helemaal vol met boodschappen doen en to-do-lijstjes afwerken. Ik ben er zo eentje die zes winkels afgaat: naar de slager, de bakker, de kaasboer en de visboer. Albert.nl, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik houd van kwaliteit.”
Laura: „Mijn vrije woensdag zit helemaal vol met boodschappen doen en to-do-lijstjes afwerken. Ik ben er zo eentje die zes winkels afgaat: naar de slager, de bakker, de kaasboer en de visboer. Albert.nl, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik houd van kwaliteit.” Foto David Galjaard

Laura: „Toen ik in opleiding tot algemeen chirurg was, vond ik borstkanker opereren al heel interessant. Iemand anders kwam de borsten dan weer mooi maken. Dat wil ik ook doen, dacht ik. Toen ben ik overgestapt naar de plastische chirurgie. Daarin ben ik heel breed opgeleid, daarna ben ik me verder gaan specialiseren in cosmetische chirurgie. De eerste jaren heb ik alles gedaan, ook faceliften en neuzen. Mensen kwamen steeds bij me voor borsten, dan groeit je praktijk vanzelf die kant op. Ik vind het gewoon heel leuk om iets moois te maken.

„Zestig procent van de vrouwen die bij mij komt zijn jonge moeders. De meesten hebben twee of drie jonge kinderen. Ze hebben volume verloren door de borstvoeding en willen zich weer vrouwelijk voelen. Je haalt niet de persoonlijke problemen weg, maar vrouwen voelen zich een stuk zekerder na de ingreep.

„Vaak wordt gedacht dat het de mannen zijn die het willen, maar vrouwen doen dit echt voor zichzelf. De seksuele ervaring wordt bijvoorbeeld beter, omdat ze zich meer bloot durven geven. Als ik ze vertel dat ze een hele mooie ronding hebben, zie ik ze al wat opbloeien. Ik kijk niet naar wat er niet zit, ik kijk naar wat er wel is.”

Hockey

Laura: „Om zes uur gaat de wekker. Daarna douche ik. Dan loop ik een kwartier buiten met Appie, de hond. Hij is vernoemd naar Ajax-voetballer ‘Appie’ Nouri, de grote held van mijn jongste. Mijn zoontje liep al jaren te zeuren om een hond. Na de scheiding ben ik overstag gegaan. De kids regelen het ontbijt zelf, alleen de jongste help ik nog een beetje, die zit in groep acht. Hij loopt zelf naar school, aan het eind van de straat. De andere twee fietsen. Ik pak de auto naar de kliniek in Hilversum of Amsterdam.

„Mensen denken wel eens dat we de hele dag lekker lopen te lunchen in een privékliniek, maar we werken snoeihard. Om acht uur sharp beginnen we met opereren. De aantallen die wij op een dag doen zijn veel groter dan in het ziekenhuis, doordat we zo gespecialiseerd zijn. Zeventig procent van wat ik doe is cosmetische borstcorrecties. Het zijn vergrotingen, verkleiningen of lifts.

„Mensen weten door internet al heel goed wat de mogelijkheden en complicaties zijn. Ze komen echt bij me voor advies. Opereren doe ik tussen acht en half vijf en dan zie ik tussendoor mijn geopereerde cliënten. Een keer per week doe ik avondspreekuur. Eventuele spoed is een nabloeding, maar dat gebeurt zeer zelden.”

„Als ik geen avondpoli heb ben ik rond een uur of half zes thuis. Al elf jaar heb ik dezelfde oppas aan huis, Marijke. Zij is echt deel van de familie. Op de dagen dat ik werk, komt zij vanaf twee uur en kookt dan ook voor ons.

„De oudste is heel zelfstandig, hockeyt vier keer in de week, geeft bijles Latijn en past ook nog op. Mijn middelste hockeyt in het Nederlands elftal onder de zestien, daarvoor traint ze één keer per week bij Kampong in Utrecht. Daarnaast hockeyt ze drie keer per week op haar club AH&BC in Amsterdam. Daarvoor brengt Marijke haar naar het station. Halen doen we in een poulesysteempje.

„Ik rijd zeker twee keer per week naar Amsterdam of Utrecht. De jongste is keeper en heeft nu zaaltraining, dan moet je met die tas ook steeds heen en weer rijden. Dat doe ik op mijn vrije woensdag. Verder zit die dag helemaal vol met boodschappen doen en to-do-lijstjes afwerken. Ik ben er zo eentje die zes winkels afgaat: naar de slager, de bakker, de kaasboer en de visboer. Albert.nl, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik houd van kwaliteit. Vaak komen er allerlei meiden lunchen, dat vind ik hartstikke gezellig.”

Heftige fase

Laura: „Op mijn vrije dagen maak ik graag lange wandelingen met Appie door het bos. Daar doe ik ook beenspieroefeningen. We hebben boven ook nog een eigen gym. Ik heb veel getennist en gespind, maar sport is er de laatste tijd wel bij ingeschoten. Ik was ook heel erg afgevallen na de scheiding.

„Op een jonge hond had ik me wel een beetje verkeken. Je hebt gewoon een klein kind in huis dat je moet opvoeden. Maar we hebben een heel schema opgesteld. Ook de jongste houdt zich daar echt aan. Die andere twee laten hem ’s avonds uit en als ik werk komt de uitlaatservice.

„Ik kook als de oppas er niet is. Het is vaak lastig om samen te eten, vanwege alle trainingen. Op vrijdag eten we echt met elkaar, vaak wel laat, om half negen. Pasta, want de volgende dag moeten ze allemaal sporten. Als ze alle drie winnen op zaterdag, gaan we uit eten. Als een van de drie een hattrick scoort (drie keer scoren in een wedstrijd), doen we dat ook. Dat lukte de middelste in de voorcompetitie al drie keer dus toen ging het wel hard, haha.

„Na het eten help ik de jongste met huiswerk of ik sport nog wat boven. Soms heb ik vergaderingen of etentjes met vrienden, vaak als de kinderen bij hun vader zijn. Om tien uur lig ik in bed. Ik probeer wel mijn slaap te pakken. Het is een heftige fase geweest, maar de kids gaan goed en ik ben blij dat ik een zelfstandige vrouw ben.

„Voor ons was het einde vrij abrupt, maar ik ben het wel vol aangegaan. Ik denk dat ik er als persoon beter ben uitgekomen. Ik ben liever en toegankelijker geworden, en vooral meer mijzelf. Om het weekend zijn de kinderen bij hun vader. Toch zie ik ze dan op zaterdag, want ik ga altijd kijken bij hockey. De oudste twee hockeyen altijd op dezelfde tijd. Dat vind ik verschrikkelijk want daardoor moet ik er altijd eentje missen. Ik probeer het goed te verdelen: de ene week de een en de andere week de ander. Ze trainen er allemaal hard voor. Ik maak er echt tijd voor vrij om langs de lijn te staan.”

    • Rolinde Hoorntje