Brieven

Brieven

Waar Mark Rutte wees op de broosheid van een vaas, achtte Ankie Broekers-Knol zich in een interview in NRC geroepen als een olifant door de porseleinkast te lopen (‘Als ik het in m’n eentje kon beslissen, had ik nee gezegd tegen strafbeschikking’, 18/12). Op zichzelf siert het de voorzitter van de Eerste Kamer dat zij zich bij de beoordeling van wetgeving ook naar partijgenoten als Ivo Opstelten en mijzelf onafhankelijk en kritisch opstelt. Maar waar het mijn wetsvoorstel voor scheiden zonder rechterlijke tussenkomst betreft, is het bizar dat zij stelt dat dit wetsvoorstel de Tweede Kamer was gepasseerd omdat afwijzen zielig voor mij zou zijn. Het voorstel werd met meer dan twee derde van de stemmen aangenomen. Broekers-Knol zet met haar opmerking niet alleen mij, maar ook ruim honderd andere parlementariërs, ook van oppositiepartijen, voor schut. Alsof zieligheid een drijfveer was. Het was voor mij ruim twaalf jaar geleden niet leuk dat het wetsvoorstel werd verworpen door de Eerste Kamer, maar in de politiek moet je kunnen incasseren. Het gaat erom dat ik nog steeds ouders zie die geen geld hebben om advocaatkosten en griffierechten te betalen en daarom niet naar de rechter kunnen om ervoor te zorgen dat hij of zij de kinderen wel kan blijven zien na de scheiding.

Mijn wetsvoorstel ging erover dat eenvoudiger en goedkoper te maken. Als er al sprake moet zijn van ‘zieligheid’, dan moet de aandacht wat mij betreft uitgaan naar de burgers die de dupe dreigen te worden van parlementaire besluitvorming.


Voormalig Tweede Kamerlid (VVD)
    • ---
    • Ruud Luchtenveld