Opinie

    • Ellen Deckwitz

Contactloos

Ellen Deckwitz

Tussen het kerstvieren door pakten we even de auto naar Deventer om daar wat rond te wandelen want Bathmen zat al vol. Alles ging oké tot mijn oudste neefje (13) zich herinnerde dat de Koekstad onlangs het epicentrum was van geavanceerde misdaad. Tijdens het Deventer Dickens festijn werd een club criminelen gearresteerd op verdenking van contactloos zakkenrollen, een vorm van diefstal via een mobiel apparaatje dat, wanneer je maar dicht genoeg tegen iemand aanstaat, tot 25 piek per keer van diens rekening kan afschrijven (overigens moet je het de boeven wel nageven dat de gelegenheid die ze als werkterrein uitkozen zeer toepasselijk was: Charles Dickens schreef met Oliver Twist immers een ode aan de zakkenroller).

Mijn neefje keek nerveus om zich heen, smeekte ons constant om uit de buurt te blijven van onbekenden.

„Volgens de politie moet je niet te dicht tegen vreemden aanstaan”, fluisterde hij nerveus toen we naast een club bejaarden stonden om de Waag te fotograferen. Dus liepen we door, maar iedere keer dat we anderen tegenkwamen, raakte mijn neefje gespannen en probeerde hij ons de tegenovergestelde richting op te dirigeren. Uiteindelijk vreesden we zo voor zijn zenuwen dat we maar weer naar huis gingen.

Terwijl ik ’s avonds mijn broer uitliet, spookte mijn neefjes nervositeit nog steeds door mijn hoofd. Het advies van de overheid om mensenmassa’s te mijden, maakt de hele situatie nog tragischer dan ze al is. We leven al in een tijd waarin meer mensen dan ooit vereenzamen. Zelfs Eva van Adam had meer sociale contacten dan de doorsnee alleenstaande senior. En nu loop je op plekken waar je gezellig met vreemden onder elkaar kunt zijn opeens het risico dat het je verarmt in plaats van verrijkt, wat echt dramatisch is.

Kunnen we iets doen, dacht ik terwijl ik mijn broer terugfloot van wat andere broers, om te voorkomen dat de allerkwetsbaarsten straks in hun huizen zitten opgesloten als in een soort Fort Knox? De oplossing lag zo voor de hand dat ik moest googelen om me ervan te vergewissen dat hogerhand dit advies had vergeten te delen. Je kan natuurlijk drukke menigtes vermijden, maar je kan ook even naar internetbankieren gaan en daar de optie ‘contactloos pinnen’ ontvinken om voortaan gewoon weer lekker ouderwets te betalen door het intoetsen van een code. Zoveel moeite is het nou ook weer niet, je pas in een gleuf stoppen en die cijfercombinatie neerrammen.

„Contactvol pinnen”, dacht ik, „daar zit de toekomst.” Het mag best wat kosten om niet nóg banger voor de vreemde medemens te zijn, dan dat we al worden gemaakt.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen