Geen statistiek, geen kritiek, alleen liefde

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: een klasgenoot van haar dochter heeft ‘onverwachts’ een kindje gekregen.
Illustratie Eliane Gerrits

Op een stralende zaterdagmiddag zit mijn achttienjarige dochter met een stel vriendinnen met slaapkamerhaar in pyjama aan de keukentafel. Tot diep in de nacht hoorde ik hen praten en lachen. Terwijl ik pannenkoeken bak, zetten zij selfies op Instagram. Vanuit de versterker klinkt Don’t Know Why van Norah Jones.

Deze week hebben ze allemaal te horen gekregen op welke universiteit ze zijn aangenomen. Over een paar maanden zwermen ze uit, de wereld over. Nog even is alles zoals het altijd zo vanzelfsprekend is geweest. Elke dag na school samen huiswerk maken. Bij elkaar logeren in het weekend. Na het eindexamen treffen ze elkaar enkel nog in de zomer en met de Kerst . Met wat geluk.

Opeens buitelen de meiden over elkaar heen, hun blik gericht op het schermpje van een van hen. Dit is niet waar! Een baby? Hè? Dasani? Vol ongeloof bekijken ze de foto van hun klasgenootje, uitgeteld in een ziekenhuisbed. Die nacht heeft het meisje een kind gebaard.

Geen van hen had gemerkt dat Dasani in verwachting was. Ze was niet dikker geworden. En ze was al die tijd ook gewoon op school. Maar misschien hadden ze niet goed opgelet. Pas als de eerste verbazing voorbij is, hebben ze oog voor het pasgeboren jongetje dat met open ogen de lens in kijkt. Hoe zoet!

Ik kijk mee over hun schouders. Een beeldschoon kind ligt in de armen van zijn jonge moeder. Donkere ogen, een donkere huid, zwarte krulletjes. Een handje met vijf vingertjes bij zijn mond. „Ik hield al van je voor ik je kende”, heeft Dasani eronder geschreven. Daarnaast een rijtje emoticons. Een smiley, een blauw hartje, een flesje.

Beduusd schenken de meisjes stroop op de pannenkoeken die ik voor hun neus zet en versieren die met gezichtjes van blauwe bessen en slagroom. Gedachteloos likken ze hun plakkerige vingers af.

Zelf ben ik er ook stil van. Dasani is een van de weinige zwarte meisjes op hun school. Op een haar na heeft ze haar middelbareschooldiploma. Vrijwel iedereen van Princeton High School gaat een vervolgopleiding doen. Maar deze energieke, vrolijke teenager heeft nu een kind om voor te zorgen. Een kind met een kindje. Geen partner, geen inkomen. Ik hou mijn hart vast voor hun toekomst.

De volgende dag laat mijn dochter de foto’s zien van het kerstfeest in de klas. Dasani was erbij. Met haar zoontje. Om de beurt houden de klasgenootjes het kindje voorzichtig vast. Vertederd door het kleine jongetje dat zich door allemaal laat koesteren. Ze hebben hem midden in een kring gezet met een kerstmutsje op.

„Ik hou van je”, schrijft Dasani onder de foto die ze op Instagram zet. „Je kwam uit het bloed van mijn ader. Ik gaf je eten uit mijn buik, doeken van mijn rug. Ik plan je hele toekomst. Ik geef elk bankbiljet aan jou uit.”

Misschien omdat het Kerstmis is, maar opeens kijk ik met andere ogen. Dit jongetje is geen statistiek. En zijn moeder ook niet. Hier past geen teleurstelling om wat anders had kunnen zijn. Geen kritiek of sociaal commentaar. Ik zie enkel een pasgeboren jongetje met zijn ingelukkige moeder.

In een wolk van liefde.

Reacties naar pdejong@ias.edu
    • Pia de Jong