Recensie

Recensie Film

Een eco-Rambo in IJsland

Actiekomedie In het geheim voert de halsstarrige IJslandse Halla een verbeten strijd om haar land te beschermen tegen milieuschade. Met pijl en boog, pamfletten en semtex.

Halla is een onwaarschijnlijke ecostrijder. Voor de buitenwereld is ze een alleenstaande fietsvrouw van tegen de vijftig die braaf haar zangkoortje dirigeert. Maar in het geheim voert zij een verbeten eenpersoonsguerrilla tegen de komst van een vervuilende Chinese aluminiumfabriek die wil profiteren van spotgoedkope IJslandse elektriciteit.

Als ‘Green Army’ veroorzaakt Halla met een simpele pijl en boog keer op keer kortsluiting, strooit ze pamfletten uit over Reykjavik, blaast ze getergd door regeringspropaganda uiteindelijk zelfs complete elektriciteitsmasten op met semtex. Waarna deze Rambo van middelbare leeftijd zich onzichtbaar weet te maken op de IJslandse vlakte van steen, mos en gletsjers. Drones, helikopters, speurhonden: Halla is ze te slim af.

Woman at War is een geëngageerd eco-avontuur over een halsstarrige vrouw die voor de keus staat: haar economische sabotage voortzetten of haar droom van moederschap realiseren door een Oekraïens weesje te adopteren. Gaat ze door, dan loopt ze tegen de lamp. Want het net sluit zich onherroepelijk, ook al heeft Halla stiekeme bondgenoten: een bureaucraat, een stugge schapenboer.

Woman at War is een waardig opvolger van de al even droogkomische debuutfilm van regisseur Benedikt Erlingsson: Of Horses and Men (2013). Dat was een vaak hilarische reeks observaties over de moeizame relatie tussen IJslanders en hun pittig voortdribbelende paardjes. Hier leidt Erlingsson een origineel, spannend verhaal naar een aardige finale met een hoofdrol voor Halla’s boeddhistische tweelingzus Asa. Minder sterk is zijn gebruik van een hoempa-bandje en een Oekraïens zangkoortje als intermezzo tussen scènes: een uitgekauwde hulpgreep die Woman at War niet nodig heeft.