Recensie

Nieuwe ‘Cats’ is betoverend schouwspel

Muziektheater Deze versie van de Andrew Lloyd Webbers musicalhit uit 1981 wordt uitgevoerd door een excellent gezelschap.

De katten Demeter, Bombalurina en Jellylorum in Cats, gespeeld door fenomenale dansers en zangers; in een show gebaseerd op een bundeltje kattengedichten van T.S. Eliot.
De katten Demeter, Bombalurina en Jellylorum in Cats, gespeeld door fenomenale dansers en zangers; in een show gebaseerd op een bundeltje kattengedichten van T.S. Eliot. Foto The Really Useful Group

Het was een van de raarste ideeën die ooit in de internationale musicalwereld zijn ontstaan. Een musical op basis van het populaire bundeltje lichte kattengedichten van T.S. Eliot – wie verzint zoiets? Dat was Andrew Lloyd Webber, die eerder hitshows als Jesus Christ Superstar en Evita had gecomponeerd. Hij zette de beste verzen op muziek en scoorde opnieuw een wereldsucces. Sinds de première in 1981 werd Cats in Londen en op Broadway jarenlang gespeeld en ook daarna duikt de show op gezette tijden weer op. Zoals in de Engelse tourneeproductie die de komende weken in Nederland te zien is.

Cats blijft in menig opzicht een wonderbaarlijk verschijnsel. Alle personages – de katten dus – zijn fenomenale dansers en zangers. Ze gaan gehuld in strakke pakjes met katachtige patronen en hebben hun gezichten versierd met snorharen en andere toepasselijke aangroeisels. Ze excelleren bovendien in een feliene fysiek die vanaf het eerste moment de illusie oproepen dat dit echte katten zijn.

Schilderachtige vuilnisbelt

Eliots gedichten zijn eigenlijk zelfportretten. De ene na de andere kattensoort stelt zich aan de lezer voor. Maar een musical kan geen reeks losse nummers zijn. Samen met regisseur Trevor Nunn verzon Lloyd Webber dan ook een heel dun draadje om de songs enige samenhang te geven. Zo is Cats in feite een aaneenschakeling van audities geworden. Stuk voor stuk presenteren de katten zich aan de stokoude hoofdkat Deuteronomy. Hij bepaalt wie van hen naar een volgend leven wordt gepromoveerd. Het adagium luidt immers dat katten negen levens hebben. Meer is het niet.

Maar tegelijk is ook deze nieuwe Cats een betoverend schouwspel, gesitueerd op een schilderachtige vuilnisbelt waar de katten samenkomen voor hun jaarlijks ritueel, en gehuld in mooi, mysterieus maanlicht. Met een excellent artiestengezelschap van wie Jenna Lee-James als Grizabella indruk maakt met een powerversie van de hit Memory.

Alle nummers worden in het origineel van Eliot gezongen, waarbij Nederlandse boventitels de toegankelijkheid vergroten. Letterlijk en figuurlijk op hoog niveau, want in de (niet gesigneerde) vertalingen lijken nog echo’s door te klinken van de Nederlandse versie die Gerrit Komrij ooit maakte van het oorspronkelijke Old Possum’s Book of Practical Cats.

Maar wie de teksten volledig wil meelezen, moet de blik veel te hoog richten om nog alles te zien wat er zich op de speelvloer afspeelt. En dan gaat daarvan te veel verloren.

Trailer van de musical ‘Cats’:

    • Henk van Gelder