Recensie

Recensie Muziek

Luwten bezingt grote emoties met lichte tonen

Tessa Douwstra sloot haar tour door Nederland af met band in Amsterdam. Een jaar na het verschijnen van haar debuut Luwten lijken ze perfect op elkaar ingespeeld.

Zangeres Tessa Douwstra. Foto Jasper Mol
Zangeres Tessa Douwstra. Foto Jasper Mol
    • Rolinde Hoorntje

‘Ik heb nooit zoveel haast, ik doe lekker rustig aan”, zegt Tessa Douwstra halverwege het laatste optreden van haar tour door Nederland.

Het bijna a capella gezongen intro van ‘What Fits Like A Glove’ biedt meteen ruimte voor het stille moordwapen van de Utrechtse singer-songwriter: die prachtige warme stem. Ook bij hoge noten die ze haarscherp en met zacht vibrato zingt, is die omkleed met een randje lucht dat fungeert als airbag. Zo voorkomt ze dat het allemaal te zwaar wordt. Douwstra bezingt grote emoties met lichte accenten en humor, terwijl drummer Mischa Porte zachtjes met de kwastjes over zijn drumstel aait.

Smaakvol, minimalistisch en strak

Vanavond speelt Porte voor het laatst mee met de band, waarvan de muzikanten perfect op elkaar lijken ingespeeld, een jaar na het verschijnen van Douwstra’s mooie debuut Luwten. Het witte pak van Douwstra, de brogues met hakken, de playmobilbob en de uitgeklede arrangementen ademen allemaal dezelfde sfeer: smaakvol, minimalistisch en strak. Je voelt het opbollen van emotie zonder dat die uitgesproken wordt en juist dat raakt.

Luwten op Lowlands:

Haar „allernieuwste liedje” ‘Restless before breakfast,’ gaat over de dingen waarvoor ze zich voor het ontbijt al druk over maakt, vertelt ze. „Vroeger had je dan religie, nu zoeken mensen dat in yoga en katten.” Het gevaar bestaat dat dit soort luchthartigheid verzandt in hipsterironie.

Lees ook een interview met Luwten

Maar Douwstra heeft geleerd te doseren. Ze speelt enkele nieuwe nummers die voller, soms verleidelijk, klinken. Ze voegt instrumentale intermezzo’s toe waarbij de bandleden (toetsen, drums en bas) voluit gaan in het donker en de lichten flikkeren. Dan neemt ze meteen weer gas terug met het stacccato intro van ‘Over my head’, dat klinkt als de soundtrack voor een stopmotionfilm.

Praten als een gedichtje

Ze praat als een gedichtje, over ‘vraag en aanbod’, ‘hobby’s’ en de nieuwe analoge camera die ze heeft gekregen van Sinterklaas. „Dat is dan voor mijn dagboek”, zegt ze gedecideerd als ze een foto maakt, met een knikje van haar Amelie-kapsel. Op dit soort momenten is het lastig het publiek bij de les te houden maar zodra ze voor de eerste toegift terugkomt met enkel haar gitaar is het ogenblikkelijk stil. Want ja, meer dan die stem heeft ze eigenlijk niet nodig om te overtuigen.