Twee halfzusjes in gevecht met twee boeven à la Snuf & Snuitje

Recensie Alone@Home De hitfilm ‘Home Alone’ is bewerkt tot een familievoorstelling, met twee halfzusjes alleen thuis. Het had allemaal wat spannender en strakker gekund.

Merel Pauw en Soumaya Ahouaoui als ruziënde halfzussen in ‘Alone@Home’.
Merel Pauw en Soumaya Ahouaoui als ruziënde halfzussen in ‘Alone@Home’. Foto Raymond van Olphen

In de succesfilm Home Alone was het een jongetje dat tijdens de kerstvakantie per ongeluk alleen achterbleef in de ouderlijke woning – en bovendien te kampen kreeg met inbrekers. Alone@Home, de nieuwe familievoorstelling van producent-regisseur Madeleine Matzer, heeft daar veel van weg. Maar hier zijn het twee meisjes uit een samengesteld gezin, die twee boeven over de vloer krijgen. En tegen die boeven werpen ze alle barrières op die ze maar kunnen bedenken. Terwijl het ene halfzusje ook nog een satanisch genoegen beleeft aan het pesten van de ander.

Home Alone vond zijn hoogtepunt in de slapstick-achtige bandietenbestrijding. Alone@Home tracht dat voorbeeld te volgen, maar blijft steken in stuurloze scènes. Soms lijkt de voorstelling te streven naar echte vechtpartijtjes, maar op andere momenten overheerst de gezochte stilering, die ook te zien is in het lichthouten huis dat naar voren en naar achteren kan draaien. Hetzelfde geldt voor de acteurs: Merel Pauw en Soumaya Ahouaoui als de ruziënde halfzussen en Martijn Fischer en Femke Arnouts als het stuntelende Snuf & Snuitje-duo dat in allerlei halfslachtige vermommingen komt inbreken. Het is alsof ze allemaal nog op zoek zijn naar de juiste toonhoogte en een onderlinge samenhang.

Verder spelen drie muzikanten aan de linkerkant van het toneel de door bassen gedomineerde sfeermuziek van Helge Slikker, terwijl Eddie B. Wahr op rechts rondscharrelt met een arsenaal aan attributen voor de filmische geluidseffecten. Maar ook in dat opzicht ontbreekt de harde hand die hier wonderen had kunnen verrichten. Alone@Home is van alles een beetje. De geluiden blijven veel te incidenteel en de liedjes ook – het zijn er zo weinig dat ze net zo goed weggelaten hadden kunnen worden.

Zo’n voorstelling vergt vooral raffinement, en juist dat is wat eraan schort.