Recensie

Thomas Acda zingt vol overgave op een hoverboard

Recensie

Thomas Acda bezingt in zijn eerste soloshow, die speelt op een vliegveld, onder meer zijn eigen ijdelheid en narcisme.

Thomas Acda vertelt over vakantie met zijn ouders in zijn show Motel.
Thomas Acda vertelt over vakantie met zijn ouders in zijn show Motel. Merlijn Doomernik

De eerste solovoorstelling van Thomas Acda (51) begint fascinerend. Bij aanvang zien we een groot scherm met vertrektijden van vliegtuigen en horen we het geroezemoes van reizigers. In een sfeervol openingslied vertelt Acda over de reis waarop hij zichzelf tegenkwam tijdens een drinkgelag met nice guy Tommy, ergens in een woestijnbar. Acda bezingt zijn eigen ijdelheid en narcisme, prachtig verwoord door de barvrouw die de dronken Acda tot de orde roept: „Je kunt geen stap doen zonder drie keer op te vallen”.

Deze veelbelovende opening is helaas niet de opmaat naar een fascinerend zelfonderzoek. Wat volgt zijn losse liedjes en conferences die zich grotendeels op of rondom het vliegveld afspelen, maar verder weinig verband met elkaar houden.

Acda gaat van een vakantie met zijn ouders, via zijn gek geworden jeugdvriendje Eric, naar een warrig slotdeel waarin opeens blijkt dat nice guy Tommy door Aca zelf bedacht werd. De meeste conferences missen een pointe of originele invalshoek en interessante introspectie ontbreekt.

Tussendoor zingt Acda liedjes met pseudopöetische zinnetjes als „Zinloos is iets alleen als je het niet meer probeert”. Die liedjes waren op de première in DeLaMar vaak slecht te verstaan. Ook rijdt Acda voortdurend rond op een hoverboard, die de loopband op het vliegveld moet verbeelden. Dat is aan het begin een mooie vondst, maar leidt op den duur nogal af.

Zingen vol overgave

Het enige lichtpuntje is dat Acda vol overgave zingt en musiceert, waarbij hij mooi begeleid wordt door gitarist en Acda en de Munnik-veteraan David Middelhoff en percussionist Laura Trompetter. In zijn Acda en de Munnik-tijd merkte Acda ooit op dat je elk lied moet zingen alsof het je laatste is. Daar houdt hij zich gelukkig nog steeds aan en daarmee brengt hij toch iets van de urgentie over die deze liedjes voor hemzelf ongetwijfeld hebben.

    • Dick Zijp