Recensie

Recensie Uit eten

Te duur en middelmatig eten bij mooi uitzicht over de stad

Foto Nick Somers
    • Petra Possel

We gingen in Amsterdam op zoek naar een kerstrestaurant en dat bleek geen eenvoudige opgave. Veel restaurants sluiten tijdens de feestdagen de deuren, omdat personeel dan extra duur is en de mensen ook wel eens een dag vrij willen zijn. Hotel-restaurants zijn vaak een uitzondering op de regel, want als er gasten zijn, moeten die ook ergens kunnen eten. We kwamen dus terecht in skyrestaurant Pi in het Fletcher Hotel, helemaal op de bovenste verdieping. Op de A2 en A9 zie je het ronde gebouw al boven de stad uitsteken, eenmaal bovenin kijk je mooi over diezelfde stad en het wegennet, door je oogharen lijkt het ’s avonds net een horizontale kerstboom. Op zeldzame momenten van verveling zien we Myrna Goossen er door Fletcher gesponsorde tv-programma’s presenteren.

Bij Pi hebben alle gasten goed uitzicht, want de prettige kuipstoeltjes en tafels zijn langs de ramen geplaatst, het restaurant is net als het gebouw rond en akoestisch prima in orde. Professioneel opgeleide obers zoeven langs de tafels, waaraan veel internationale gasten en zakengezelschappen zitten te eten. We bestellen eerst kraanwater, maar er wordt alleen Spa blauw verkocht, zegt de ober. Er verschijnt een fles eigen water op tafel (4,-), geen Spa dus, maar getapt en gefilterd water; we grommen zachtjes dat ‘die jongen ook maar doet wat zijn baas opdraagt’. Fraai is het niet.

De menukaart biedt een drie- of viergangen verrassingsmenu en je kunt à la carte eten. We kiezen het driegangen verrassingsmenu (39,-) en van de kaart kikkererwtensoep met eend (14,-), daarna rendang en kalf (26,50) en een kaasplankje (16,-). Op de wijnkaart veel Nieuwe Wereldwijnen, meestal iets betaalbaarder, de flessen gaan hier vanaf pakweg 30 euro. Het wordt een fles Italiaanse, een smaakvolle Doppio Passo uit Puglia (29,-).

Er komt brood met olie en boter op tafel, niet het mooiste brood – een veeg teken, maar allà. De zalmtartaar is zacht, subtiel met Chioggia biet en rettich, de kikkererwtensoep is te dik en zout en veel te royaal gekruid met geroosterde sesam. De bijgeleverde rillettes is matig en heeft een vreemde bijsmaak, de loempia met eend is wel lekker, maar past bijna in een holle kies.

Op naar de hoofdgerechten, de avond is nog niet voorbij. We krijgen een mooi opgemaakt bord met (verrassingsmenu) ribeye met saus en gegrilde groenten en een quenelle van rendang met chili en kokos met een kalfshaasje. De ribeye is mals en lekker rood, maar het verbaast ons dat er niet gevraagd is hoe we de cuisson blieven. De saus bij de ribeye is vreemd: een volle vleesjus die overloopt in een pittige tomatensaus, we snappen niet helemaal wat de chef hiermee bedoelt. De rendang is vooral héél weinig rendang en vreselijk pittig, maar het kalf is mooi en precies goed van garing, al is hier ook niet naar gevraagd.

Wat opvalt is dat er bij de hoofdgerechten geen koolhydraten komen, dus geen aardappels, friet, brood, rijst of pureetje van wat-dan-ook. We vragen het even na, maar nee, dit is de bedoeling. Het komt allemaal zuinig over en dat gevoel wordt versterkt als de kaasplank verschijnt: drie lullige stukjes koude kaas (zonder toelichting!), vier kleine stukjes koud vijgenbrood en dat voor 16 euro! Kun je nog zo’n schitterend uitzicht hebben, dit slaat nergens op. Daarbij is de kaas niet superieur, gewoon van de groothandel, en zijn twee van de drie blauwe kaas.

Ten slotte komt er een spiegel van panna cotta met mousses van chocola, witte chocola en amandel en vanille-ijs… veel smaken uit dezelfde hoek.

Al met al vinden we dat je best veel betaalt voor middelmatig eten, we gaan met Kerst dus toch maar lekker zelf koken. Maar voor wie graag met z’n hoofd in de wolken zit: Pi is kerstavond en Eerste en Tweede Kerstdag geopend, ook voor diner.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.