Maarten van der Weijden: ‘Eigenlijk was de Hel een verrijking’

Eindejaarsinterviews De voormalig langeafstandszwemmer Maarten van der Weijden zwom de Elfstedentocht om geld op te halen voor kankeronderzoek. „Ik haal mijn plezier niet uit sporten.”

Maarten van der Weijden (37) zwom deze zomer de Elfstedentocht – tot vlak voor Dokkum. Ruim twee etmalen lag hij in het water, zo meer dan 5 miljoen euro ophalend voor kankeronderzoek. Hij neemt de telefoon op in de auto tussen Twisk en Lambertschaag, onderweg naar een lezing voor een gemeente.

Hoe lang duurde het om van de Elfstedentocht te herstellen?

„Van het twee nachten niet slapen heb ik me een paar maanden vermoeid gevoeld. De schuurplekken op mijn armen waren binnen een paar weken geheeld. Spierpijn: een paar dagen. Mijn kapotte handen en voeten, de rimpels in mijn huid – die waren de volgende ochtend wel weg.”

Heeft u nachtmerries gehad van de Hel van het Noorden (het verlaten stuk tussen Franeker en Dokkum in de tweede nacht)?

„De tweede nacht ging eigenlijk beter dan de eerste. Tegen de verwachting in was het best druk, er waren boeren op de kant, tractors. Ik heb soms de behoefte in mijn eentje te zijn, alleen de pijn te verdragen. De les die ik uit de Hel haalde, was dat het juist fijn is je open te stellen terwijl je pijn hebt. Eigenlijk was de Hel een soort verrijking.”

Baalde u dat u voortijdig moest stoppen?

„Het sportieve doel was bijzaak, het zwemmen was puur een middel voor het inzamelen van geld. Ik dacht: ik weet niet of het kan, 200 kilometer zwemmen, maar ik wil alles, alles geven om het te proberen. Omdat dat alles geven zo overduidelijk gelukt is, is de poging voor mij feitelijk geslaagd. En het is hartverwarmend dat zo veel mensen iets hebben willen geven. Na de tocht ontmoette ik voor mijn huis een jonge vrouw die vroeg hoe lang ze nog kon doneren. Haar Wajong-uitkering van die maand had ze al gedoneerd, ze wou ook graag die van de maand erop doneren. Als dat nog kon.”

Ze vragen langs te komen bij iemand die ziek is. Soms ga ik erop in, maar ik kan niet mijn dagen vullen met zulke verzoeken

Hoe voelde u zich de eerste tijd na de tocht?

„Als je drie jaar extreem gefocust bent op één doel, geeft dat een duidelijke richting. Als het doel weg is, is ook de richting weg. Ook zijn er opeens best veel mensen die iets van je willen. Je gaat van pro- actief bezig zijn, door keihard te trainen, naar reactief bezig zijn: reageren op wat mensen van je vragen. Dat is niet het meest prettige, maar ik kan er prima mee dealen.”

Het moment dat Van der Weijden moest afhaken, verslag van de NOS.

Wat willen mensen van u?

„Ze vragen bijvoorbeeld langs te komen bij iemand die ziek is. Een vrouw in mijn dorp had leukemie, was aan het sterven. Dat zijn best zware vragen. Soms ga ik erop in, maar ik kan niet mijn dagen vullen met zulke verzoeken. Ik heb niets verdiend met de Elfstedentocht, ook niet via sponsors, zodat elke gedoneerde euro naar het kankeronderzoek kon. Dat kon ik doen omdat ik presentaties geef bij bedrijven. Dat is hoe ik de laatste jaren mijn gezin onderhoud.”

Doet u nog aan sport?

„De afgelopen maanden heb ik drie keer gezwommen. En twee keer gejogd, maar ik ben een vreselijk slechte loper. Ik haal mijn plezier niet uit sporten. Ik haal mijn plezier uit een doel stellen en dat proberen te bereiken.”

Lees ook: De aanbidding van de lijdende Maarten

Gaat u vaker de Elfstedentocht zwemmen?

„Eh… daar ga ik niet vanuit. Als je zo gefocust bent geweest, is het logisch dat je daarna een stapje terugdoet, nadenkt over wie je bent, hoe je je tijd wilt besteden. Aan de andere kant: Zeg nooit nooit. Maar ik ben er nu niet vol mee bezig.”

Laatste vraag: waar gaat u Kerst vieren?

„Met mijn vrouw Daisy en dochters Phileine van drie en Robien van een, bij mijn ouders en die van mijn vrouw.”