Foto Peter de Krom

Dit vinden onze fotografen hun beste foto’s van 2018

Elke dag zijn onze fotografen op pad om nieuws, reportages en portretten te maken voor NRC. Dagelijks kiest de fotoredactie er de beste foto’s uit. Ditmaal is het andersom. Onze fotografen hebben zelf gekozen wat hun mooiste foto van het afgelopen jaar is, hun boeiendste reportage of hun meest aangrijpende moment van 2018. En ze vertellen zelf waarom.

Foto Ans Brys

Ans Brys

Op 17 mei 2018 werd de 2-jarige Koerdisch-Iraakse Mawda doodgeschoten door een Belgische agent. Het busje waarin ze met haar ouders en broertje zat, was met 29 migranten vanuit Duinkerke vertrokken om via België de oversteek naar het Verenigd Koninkrijk te maken.
Toen het busje rond 1 uur ’s nachts werd opgemerkt door agenten werd de achtervolging ingezet. Pas een uur later kwam het busje tot stilstand, nadat een agent vanuit de politiewagen naar de chauffeur had geschoten. De verdwaalde kogel raakte Mawda in het hoofd. Ze overleed enige tijd later in het ziekenhuis.
De ouders werden bij het uitstappen onder schot gehouden en mochten hun dochtertje niet vergezellen in de ambulance. Ze werden meegenomen voor verhoor en afzonderlijk opgesloten in een cel. Pas een dag later werden ze ingelicht over de dood van hun dochter, nadat de Belgische pers er uitgebreid over had bericht.
Op 30 mei werd het meisje begraven in Evere, bij Brussel. Zo’n 1.500 mensen, gehuld in het wit, liepen mee met de ouders en Mawda’s broertje, volledig in het zwart. Rechts de auto die het het kleine kistje vervoert. En op de achtergrond het alledaagse leven dat gewoon verder gaat.

Foto Chris Keulen

Chris Keulen

Toen ik begin dit jaar de Zilveren Camera kreeg uitgereikt, hoorde ik veel gemopper om me heen. Moest je mijn fotografie eigenlijk honoreren met een journalistieke prijs? Het gemopper vatte ik als een compliment op. Het wordt de hoogste tijd dat foto’s vragen mogen stellen, ook op de pagina’s van een krant. Fotojournalistiek mag uitleggen, bewijzen, aantonen, antwoorden geven, etc. etc. Allemaal prima, maar voor mij moeten foto’s vooral vragen oproepen.

Foto David van Dam

David van Dam

Niet mijn favoriete foto want die heb ik niet dit jaar, wel een belangrijk politiek moment. Alexander Pechtold die na 12,5 jaar afscheid neemt als fractievoorzitter en politiek leider van D66. Hij ruimt hier zijn kamer op en kijkt naar foto’s van John F. Kennedy, Hans van Mierlo en Els Borst, zijn voorbeelden.

Foto Eric Brinkhorst

Eric Brinkhorst

Op hemelsbreed nog geen kilometer van mijn huis kon ik, met de opdracht om de droogte in beeld te brengen, op 2 augustus deze dronefoto maken. Het (door ontlasting) stinkende gifgroene meertje in het Twentse Beckum vormt een mooi contrast bij deze dorre zandvlakte waar de waterbuffels een bezienswaardigheid zijn langs het Buffelpad aan de Wolfkaterweg.

Foto Joris van Gennip

Joris van Gennip

Eigenlijk een week te laat. De zaterdag voordat ik deze foto heb gemaakt barstte de bom in Parijs. De gilets jaunes, gele hesjes, kwamen met duizenden in opstand. De Arc de Triomphe werd beschadigd, auto’s werden in de brand gestoken, winkels werden overvallen. Verspreid over het land waren zelfs doden gevallen bij acties. Ik zat in Istanbul. Bij mijn vrouw. „Daar had ik bij moeten zijn”, dacht ik nog toen ik de beelden van het extreme geweld zag voorbij komen. Nieuwe protesten werden aangekondigd en in de media circuleerden berichten dat dit protest misschien nóg groter en nóg gewelddadiger zou kunnen worden. Direct een ticket geboekt op eigen kosten en eigen risico. Het verwachte geweld bleef uit, al was het stiekem een overwinning voor beide partijen. De massale politie-inzet voorkwam het dodelijke geweld. En Macron heeft de dagen erna nóg meer concessies gedaan. Het wekenlange conflict in één beeld vangen, dat was het streven. Een zoekplaat die de verschillende kanten van het conflict samenvoegt. Ondanks dat ik geraakt ben door een zogenoemde flash ball (een rubberen bal die met een enorme kracht wordt afgeschoten door de politie), waar ik er toch wel een flinke blauwe plek aan heb overgehouden, kan ik met gerust hart zeggen: „Hier was ik bij.”

Foto Olivier Middendorp

Olivier Middendorp

De faunabeheerders van Staatsbosbeheer hebben, net als de herten, veel voor de kiezen gekregen. Ik ben voor NRC vaak mee geweest het gebied in. Niemand wil de situatie zoals die nu is, iedereen zoekt een oplossing. Mijn ervaring is dat ook de faunabeheerders liever een levend dier zien dan een dood dier. De woede van sommigen richtte zich ook op hen. Zonder te oordelen denk ik dat deze emotie zich beter op de besluitvormers had kunnen richten dan op deze uitvoerders van beleid. Ze staan op de voorgrond, een makkelijke prooi, maar bepalen niet wat er gebeurt. Ze bepalen wel hoe het gebeurt en daar zijn ze in mijn ervaring zeer zorgvuldig in. Met meer dan 2.300 herten in het gebied werden er op het eind van de eerste dag van de jacht slecht drie dieren geschoten. Uit zorgvuldigheid en het streven naar minimaal risico en leed. Dierenleed komt overal in de natuur voor, maar is het menselijk dit aan te zien en niks te doen? Dieren uit hun lijden verlossen is menselijk, maar niet natuurlijk. Enkele zachte winters zorgden ervoor dat minder dieren van nature overleden en de populatie erg groot was. Een strenge winter volgde en natuurlijke selectie kreeg de kans tot een inhaalslag. De gevolgen waren extreem maar niet onnatuurlijk. Als we niet bereid zijn deze kant van de natuur te accepteren, dan had de keuze eerder gemaakt moeten worden om in te grijpen. Natuur de natuur laten was het devies, maar wat is natuur? Mensen zijn ook dieren en deel van de natuur. Ze kan deze naar haar hand te zetten. Hiermee komt ook verantwoordelijkheid. Deze verantwoordelijkheid wordt nu genomen, misschien te laat. Natuur en menselijkheid sluiten elkaar niet uit. Om leed voor te zijn kan de mens vooraf ingrijpen, soms met pijn in het hart.

Foto Katrijn van Giel

Katrijn van Giel

Hans knuffelt zijn dochter Chloé. Hans is een Nederlander die in België woont en terminaal ziek is. Kanker. Zijn bed staat in de woonruimte. Samen met zijn vrouw Fonny betrekt hij Chloé bij het ziekteproces. Ik breng de dag met hen door en ben ontroerd door de liefde in dit gezin.
Hans stierf twee weken geleden in hetzelfde bed. Hij heeft tot de laatste moment gevochten om bij zijn gezin te kunnen blijven. De tekening van Chloé met in grote letters ‘Love you’ was het laatste wat we zagen voor de kist bij de crematie verteerd werd door het vuur. Chloé stond er bij, en hield zich sterk. Wie omringd is door liefde, kan veel verdriet torsen.

Foto Annabel Oosteweeghel

Annabel Oosteweeghel

Voor NRC Leven portretteerde ik boer Henk, ‘Een leven lang op de boerderij’. Henk Oostdam (72) woont sinds hij kind was in hetzelfde huis, op de grens tussen Voorhout en Rijnsburg. Hij sliep slechts twee nachten van zijn leven ergens anders. „Ik zit hier goed op mijn eigen plekje, hier maak je elke dag weer wat anders mee.”
De foto was genomineerd voor de Rabobank Dutch Photographic Portrait Prize.

Foto/illustratie Lars van den Brink

Lars van den Brink

Deze snikhete zomer klom ik op een ochtend via dertien kleine laddertjes naar de top van een van de pijlers van de Rotterdamse Willemsbrug. En hoewel ik mij met foto’s van internet redelijk had voorbereid op het uitzicht, was ik toch overdonderd door het uitzicht dat ik daar op 65 meter hoogte had.
Mijn beeld vulde zich met de grote iconen van de stad. De Oudehaven, het Witte Huis, de Kubuswoningen, Markthal en Laurenskerk lagen daar allemaal beneden mij. Gedurende veertien uur heb ik de stad en het licht door de straten en over het water aan mij voorbij zien trekken en mij dankbaar gevoeld voor mijn vak.

Foto Merlin Daleman

Merlin Daleman

Deze foto heb ik in genomen in Durham, Engeland. Wij waren met Paul Sommerville mee op campagne voor een people’s vote, oftewel een nieuw referendum. Op deze foto zie je de verdeeldheid en twijfel van de verschillende opinies, vind ik. En de mysterieuze hand die blijkbaar iets belangrijks aan het vertellen is.

Foto Niels Blekemolen

Niels Blekemolen

Begin dit jaar bezocht ik het Kapucijnenklooster aan de Dommel in Den Bosch. Hier probeert een groep broeders zo eenvoudig mogelijk te leven. Ze kleden zich sober en zoeken nauwelijks afleiding. Ze bidden samen, koken samen, eten samen. En na afloop doen ze samen de afwas.

Foto Roger Cremers

Roger Cremers

Op 1 januari 2019 wordt mijn geboortedorp Bingelrade deel van de gemeente Beekdaelen. Afgelopen zomer was ik, in de hitte, mijn geboortestreek aan het documenteren. Ik wandelde lange dagen over haar heuvels, tuurde naar haar vergezichten, liep door dalen, langs beken en genoot van haar culturele tradities.
Toen ik in in Vogelzang bij Puth fotografeerde koelde het even af. Ik keek naar het prachtige paard Maelwenn in de wei, we waren blij dat het regende.

Foto Walter Herfst

Walter Herfst

Vanuit de fotoredactie kwam het verzoek om het cruiseschip de AIDA te fotograferen, wanneer het schip vroeg in de ochtend zou aanmeren aan de Wilhelminakade in Rotterdam. Nog nooit zo’n fascinerend en grappig schouwspel gezien als de reizigers die, met hun witte badjassen aan, vanaf hun dek naar de kade staren, met de slaap nog in hun ogen. Na het aanmeren werden de reizigers in groepen verdeeld. Op fietsen of stepjes en in bussen gingen ze het land en de stad in. Toch heb ik met de fotoredactie besloten om nog maar eens een kijkje te gaan nemen, aangezien het beeld niet het gewenste resultaat had opgeleverd. Intussen wist ik dat ik vanaf het tegenoverliggende gebouw een beter zicht zou hebben op het schip. Gelukkig heb ik toen mijn stoute schoenen aangetrokken en kwam ik op het juiste moment aan op mijn gewenste standpunt om sommige gasten in hun hot tubs te zien drijven. Want wat je niet ziet op de foto is dat er een straffe koude oostenwind woei die mij een behoorlijke verkoudheid heeft opgeleverd. De gasten zaten in de luwte en konden nog een kwartiertje van de voorjaarszon genieten. Intussen was het gebouw waar ik op stond gesloten en was men mij ‘vergeten’ – wat bijna betekende dat ik ter plekke buiten moest gaan overnachten… Gelukkig was er nog een behulpzame conciërge.

Foto Sake Elzinga

Sake Elzinga

Nieuw cultureel erfgoed in de Friese elfsteden: elf fonteinen gemaakt door elf internationale topkunstenaars. Dit is de fontein in Stavoren, De Vis voor Stavoren van Mark Dion. De hitte en het water vormen een ideale aanleiding voor kinderen om dit nieuwe culturele erfgoed als speelplaats te gebruiken. Het moment van het water uit de ogen wrijven geeft een meditatieve sfeer in deze setting.

Foto Folkert Koelewijn

Folkert Koelewijn

Voor NRC werkte ik aan een serie over toerisme buiten Amsterdam en daarvoor reed ik mee in een touringcar vol internationale toeristen. De bus maakte een rondrit en deed een aantal highlights aan in steden als Den Haag en Rotterdam. Ook ging ik nog een hele dag naar Delft en daar schoot ik binnen vijf minuten na aankomst deze foto. De gemeente had twee grote Delfts blauwe theekopjes van hout op een braakliggend terrein naast het station geplaatst. Toen ik uit het stationsgebouw stapte, zag ik dat twee Thaise toeristen daarin elkaar en alles eromheen aan het fotograferen waren. Ik gooide gelijk mijn vouwfiets aan de kant en maakte deze foto. Ik vind hem zo goed, omdat hij in mijn ogen perfect het huidige toerisme in Delft symboliseert.

Foto Ilvy Njiokiktjien voor The New York Times

Ilvy Njiokiktjien

De zorg voor mensen met dementie/alzheimer in Nederland lijkt voor te lopen op de zorg die deze doelgroep krijgt in andere landen. Dit zag ik de afgelopen jaren tijdens het maken van verschillende series over het onderwerp. Het leek mij mooi om dat dit jaar te bundelen en verschillende mooie moderne vormen van persoonlijke zorg te bundelen. Daar kwam deze serie uit voort en ik hoop dat het weergeeft met hoeveel liefde de mensen in de zorg aandacht geven aan deze bijzondere doelgroep.

Foto Frank Ruiter

Frank Ruiter

Elke dag ben ik onderweg door Nederland om zeer diverse mensen te portretteren voor mijn opdrachtgevers. Leuker werk kan ik me niet voorstellen, maar het heeft één nadeel: ik fotografeer de mensen die me het dierbaarst zijn zelden. Tijdens de zomervakantie heb ik dat wel gedaan. Elk gezinslid los van elkaar. Deze foto van mijn zoontje Olaf, toen vijf jaar oud, heb ik gemaakt in La Bréole, een wat saai dorp in de Franse Alpen. Eerst hebben we even gekletst op het enige terras, met een biertje voor hem en een appelsap voor mij (en ja, dat vond hij een leuk grapje). Vervolgens liepen we door het dorpje en vroeg ik hem of ik hem op deze plek mocht fotograferen. Met een ijsje in het vooruitzicht vond hij dat prima en hij staarde wat in het rond terwijl ik midden op de rustige warme weg op de grond lag. Net buiten beeld stond een auto die plots zijn motor startte. De koplampen gingen aan. Ik riep naar Olaf dat hij moest oppassen voor de auto én maakte gelijk de foto. De auto reed rustig naar achteren, de bestuurder zwaaide nog even naar dat lieve kleine mannetje en ik heb tevreden een ijsje voor hem gekocht.

Foto Andreas Terlaak

Andreas Terlaak

Eliud Kipchoge was na zijn wereldrecordtijd op de marathon in Berlijn wereldnieuws. Iedereen wilde hem spreken en ik begreep dat hij interviewverzoeken van CNN en de BBC heeft afgeslagen. Heel bijzonder vond ik het daarom dat hij anderhalve dag na die buitenmenselijke prestatie, extreem afgetraind, wél een paar minuten had om voor mij te poseren – in de bibliotheek van Nijmegen, of all places. Meestal lukt het me prima om tijdens zo’n intiem moment een relatie met iemand op te bouwen, maar hier bleef het bij een „congratulations” en een „thank you”. Hij was moe. Ik liet hem.

Foto Kees van de Veen

Kees van de Veen

Begin februari vertrekt een grote stoet trekkers op diepladers vanuit het Groningse aardbevingsgebied richting Den Haag. Daar willen boeren aandacht vragen voor de schade aan hun boerderijen, veroorzaakt door de gasbevingen. Na een lange rit komen ze onder politiebegeleiding aan op het Malieveld. Er mogen maar twee trekkers doorrijden naar het Binnenhof. Uiteindelijk wordt er naast de Hofvijver geparkeerd en kunnen de geïnteresseerde Groningers de hoorzitting over de aansprakelijkheid van de schade volgen. ’s Avonds laat loop ik nog even langs de vijver en zie twee Hagenaars minzaam naar de bandensporen kijken. Als ze opmerken dat „die Groningse klootzakken er een flinke puinhoop van hebben gemaakt”, realiseer ik me dat het noorden niet op ieders begrip hoeft te rekenen.

Foto Bram Petraeus

Bram Petraeus

De onofficiële dierenambulance uit Dordrecht helpt mee met het illegaal bijvoeren van de konikpaarden in de Oostvaardersplassen, tijdens een demonstratie tegen dierenleed op 4 maart. De foto laat zien dat de liefde voor dieren grenzeloos kan zijn, soms tegen beter weten in.

Foto Wouter van Vooren

Wouter van Vooren

Eind januari 2018, Brussel. In het koude Maximiliaanpark verzamelen transmigranten zich in de hoop een warme slaapplek te vinden bij gastvrije gezinnen die zich die avond aanbieden. Een ogenschijnlijk stoere man staat er wat verweesd bij. Met zijn leren jas en dreigende blik boezemt hij niet meteen vertrouwen in. Maar het is z’n stoere voorkomen dat dit beeld voor mij zo breekbaar maakt. Met een slaapzak in de hand, angstig en onzeker over wat de nacht hem brengt. Ik zie een klein jongetje dat voor het eerst met de jeugdbeweging op kamp vertrekt, angstig, klein en breekbaar. Een schaap in wolvenvacht.
Begin december 2018. Een andere foto die ik diezelfde avond maakte wordt door N-VA (mis)gebruikt in een harde campagne op sociale media tegen het Marrakesh-pact. Niet veel later valt de regering en staat ook de N-VA op straat.

Foto Daniel Niessen

Daniel Niessen

De foto die ik heb uitgekozen is een beeld dat ik maakte van Dorine. Een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd als ik (Dorine is geloof ik twee jaar jonger). Alleen met een heel andere achtergrond. Namelijk die van jeugdinstellingen, isoleercellen en veel psychische klachten.
Nu ze 19 is woont ze op zichzelf en staat ze er alleen voor met haar vriend en knuffel. Ze wilde eerst liever niet op de foto of eventueel alleen anoniem, zodat ze niet weer problemen zou ondervinden met mensen van ‘vroeger’ uit de instellingen. Toen ik naar haar toe ging in Leiden, had ze net slecht nieuws gekregen.
Ik voelde me een beetje bezwaard om haar nog te fotograferen. Gelukkig hadden we een mooie klik, en bespraken we de mogelijkheden. Uiteindelijk heb ik haar in de anonimiteit kunnen fotograferen achter haar knuffel. Met op de achtergrond een gedicht aan de muur over lopen in het zand op het strand. De vrijheid waar we misschien uiteindelijk allemaal naar verlangen. Dorine inspireerde mij. Haar doorzettingsvermogen – ondanks alle tegenslagen – zette mij ook weer met mijn benen op de grond. Fotografie moet uiteindelijk communiceren, ook wanneer iemand niet herkenbaar op de foto wil. Met een goede klik en inlevingsvermogen bereikten wij samen dit beeld, dat hopelijk andere mensen en instanties ook aan het denken heeft gezet.

Foto Peter de Krom

Peter de Krom

Astrid van Rooij en ik gingen voor de rubriek Vrij mee met een activiteit: wandelen en high tea met alpaca’s. In de rubriek is echter maar plek voor één foto. Daarvoor werd gekozen voor het onderdeel wandelen. En dat terwijl het meest bijzondere toch eigenlijk de high tea betrof. Vooraf hadden we geen idee dat dit onderdeel zo letterlijk zou worden ingevuld. We namen dus na de wandeling al afscheid, tot we de deelnemers een ruimte zagen betreden die was bestrooid met hooi en gevuld met thee en stapels lekkernijen, zelfs voor de alpaca’s. Een dag om nooit meer te vergeten.