Recensie

Recensie Theater

Patrick Laureij is het grappigst over zijn agressieprobleem

Cabaret Met zijn vette Rotterdamse accent, banale grappen en ijzersterke timing heeft Patrick Laureij de lachers op zijn hand in zijn tweede voorstelling ‘Nederlands Hoop’.

Patrick Laureij speelt zijn tweede voorstelling ‘Neerlands Hoop’.
Patrick Laureij speelt zijn tweede voorstelling ‘Neerlands Hoop’. Foto Jennifer Kunes

Patrick Laureij, de stoere Rotterdammer met een klein hartje, is ook in zijn tweede voorstelling het grappigst wanneer hij vertelt over zijn agressieprobleem. In zijn succesvolle debuutprogramma Dekking Hoog kwamen zijn verleden als kickbokser en zijn ervaringen met justitie al ter sprake. In zijn tweede voorstelling Nederlands Hoop vertelt hij over zijn bezoekjes aan een agressiecoach, en over een schijnbaar onschuldig incident in een drukke tram. Vooral dat laatste voorval levert een heerlijke anekdote op, waarin Laureij en passant een gloedvol pleidooi houdt voor het scheldwoord ‘kanker’.

Dit hoge niveau houdt Laureij helaas niet de hele avond vast. De cabaretier lijkt in deze voorstelling te kampen met een gebrek aan inspiratie. Hij vertelt voornamelijk over zijn dagelijks leven, maar maakt geen spannende dingen mee. Een bezoekje aan de sportschool en een vriend die zijn nieuwe auto wil laten zien, die verhalen bieden weinig stof voor goede grappen.

Fragment uit ‘Dekking Hoog’.

Laureij is bovendien wel erg platvloers. Zijn grappen over ongestelde vrouwen en scheten laten zijn weinig verheffend. Ook op momenten dat je een maatschappelijk commentaar verwacht, kiest Laureij vrijwel altijd voor de banale grap. Als hij zich probeert voor te stellen dat hij transgender is en een geslachtsveranderende operatie ondergaat, komt hij niet verder dan de gedachte dat hij dan van alles in zijn vagina kan stoppen. Zijn voornaamste maatschappelijke commentaar is gericht aan het adres van feministen: dat zijn humorloze manwijven.

Pretentieloze stijl

Laureij compenseert dit gebrek aan inhoud met zijn spel. Met zijn vette Rotterdamse accent en zijn uitstekende timing heeft hij al snel de lachers op zijn hand. Ook als de grap niet goed is, lach je toch om de manier waarop Laureij hem vertelt.

Hoewel Laureijs agressieprobleem als een rode draad door de voorstelling loopt, is deze lijn weinig dwingend. Laureij is en blijft een stand-upcomedian, die losse grappen en anekdotes vertelt en zich het meest thuis lijkt te voelen op een kaal toneel, met een krukje en een microfoon als enige attributen. Nadeel van deze pretentieloze stijl is dat het moeilijker is een avond lang te boeien en een strakke spanningsboog te creëren. In de loop van de avond zakt de energie dan ook een beetje weg.

In het laatste deel van de voorstelling grijpt Laureij opnieuw de aandacht door over te schakelen op een ander register. Hij vertelt dan nuchter en met zelfspot over zijn depressie en burn-out, en hoe hij zijn agressie de baas werd met yoga. Een mooi openhartig einde van een wisselvallig programma.