Carolijn Brouwer: ‘In elke havenstad wachtte mijn familie me op’

Eindejaarsinterviews Carolijn Brouwer won als eerste vrouw de Volvo Ocean Race, een zeilrace rond de wereld. „Veel heren zijn al een aantal keer rond de wereld geweest, de meeste dames nog nooit.”

Carolijn Brouwer (45) won met het Chinees-Franse Dongfeng Race Team als eerste vrouw de Volvo Ocean Race, een driejaarlijkse zeilrace van 83.000 kilometer rond de wereld. Ze neemt de telefoon op in Hervey Bay, Australië, waar ze meedoet aan het WK A-Cat, „een halfvliegend bootje, heel modern”.

Is dit voor u een uitzonderlijk jaar?

„Het was de derde keer dat ik meedeed aan de Volvo Ocean Race en dit keer was het doel echt om te winnen. Dat dat gelukt is, is bijzonder. Voor mij was het een dubbele viering omdat de aankomst in Den Haag was – ik heb een appartement aan de kust van Scheveningen.”

Is het niet altijd het doel om te winnen?

„De eerste keren dat ik meedeed was met een damesboot. Zeilen, met name oceaanracen, wordt gezien als een extreme sport, een beetje zoals Formule 1. Veel heren zijn al een aantal keer rond de wereld geweest, de meeste dames nog nooit. En zeilen is toch een ervaringssport. Dat maakt het lastig om te winnen met een damesteam.”

Zie ook deze fotoserie over de Volvo Ocean Race: Bijna thuis na 83.000 kilometer zeilen

Dit jaar waren er voor het eerst gemengde teams. Ben je als ervaren zeilster dan een gewild bemanningslid?

„Een beetje wel, maar het gaat niet alleen om je sailing skills. Je zit negen maanden met zijn negenen op de meest afgelegen plekken van de wereld, teamwork is alles. Uiteindelijk geeft je persoonlijkheid de doorslag.”

Wat was uw rol in het team?

„Ik was trimmer van de voorzeilen. Dat zijn alle zeilen vóór de mast – het kunnen er zeven zijn naast de stormfok, voor echt heel zware storm.”

En wat was sociaal gezien uw rol?

„We hadden veel jonge Chinezen in het team, van 24-25 jaar. Voor hen was ik – niet de ‘moeder’ maar toch wel de ervaren vrouw. Zij voeren voor het eerst rond de wereld, ik voor de derde keer.”

Wat was de kracht van dit team?

„Wij hebben in de voorbereiding heel veel samen gedaan, als groep. Je ziet die mensen meer dan je eigen familie, je krijgt een heel hechte band. Dat is belangrijk, op sommige momenten is dat het enige wat je erdoor sleept. Je bent op de zuidelijke oceaan, het is koud, grijs, je moet nog vier uur aan dek staan. Ook bij dieptepunten zochten wij elkaar op, probeerden we het samen te verwerken, terwijl andere teams het misschien even gehad hadden met elkaar.”

Gaat u nog eens meedoen?

„Fysiek en mentaal is het een slijtageslag die negen maanden duurt. Winnen is het ultieme doel. Je kunt zeggen: dat is afgevinkt, het is klaar. Maar als ik de beelden zie, gaat het toch weer kriebelen.”

Lees ook wat NRC schreef na Brouwers overwinning: Een allround stuurvrouw die haar hele leven opdraagt aan het zeilen

Is het ook zwaar lang weg te zijn van uw gezin?

„Ik had in mijn contract geregeld dat mijn familie mij in elke havenstad zou opwachten. Je hebt toch het idee dat je de boot stiekem wat sneller laat varen als je weet dat je zoontje van zeven op de kade staat te wachten. 21 dagen is de langste periode dat ik hem niet heb gezien. Hij vindt het reizen heel leuk, het zeilen stom. Dat is logisch, zeilen betekent dat ik weg ben. En papa zeilt ook, die is ook wedstrijdzeiler.”

Laatste vraag: Waar bent u met Kerst?

„Thuis in Berkeley Vale, een uur boven Sydney. De afgelopen jaren draaide alles om het zeilen, thuis Kerst vieren schoot erbij in. Tweede Kerstdag sta ik wel aan de start van de Sydney to Hobart, een race naar Tasmanië. Die is maar drie dagen, met Oud en Nieuw ben ik weer terug.”

    • Joke Mat