Een lopend buffet van walgelijk lekkere eetfoto’s

Fotografie Fotomuseum Foam vertoont de lekkerste en walgelijkste eetfoto’s die er zijn. Foto’s van spaghetti en hotdogs, tot foto’s waarop voedsel een figurant is.

‘New Brighton, England, 1983-85’.‘
‘New Brighton, England, 1983-85’.‘ Foto Martin Parr/Magnum Photos

Een fototentoonstelling over eten is zoiets als een fototentoonstelling over mensen, dieren of natuur. Het thema is zo breed als de A16 bij Ridderkerk, je kunt er alle kanten mee op.

Wat heeft een plaatje uit een oud kookboek te maken met de dubbele Mona Lisa van jam en pindakaas van Andy Warhol? Wat is het verband tussen de kunstfoto’s van Joseph Maida en de propagandabeelden van de Amerikaanse overheid? Je kunt alles makkelijk aan elkaar praten met het cliché ‘je bent wat je eet’ – wat misschien niet eens waar is. Je kunt zeggen dat voedselfotografie een spiegel van onze maatschappij is, of een kritiek daarop. Of je noemt deze foto’s dragers van fantasie en realiteit. En natuurlijk gaat het uiteindelijk ook altijd over seks.

Trail’s End Restaurant, Kanab, Utah’ (1973). Foto Stephen Shore/Courtesy of the artist en 303 Gallery, New York

De auteur van het fotoboek bij de tentoonstelling Feast for the Eyes (vrij vertaald: lust voor het oog) doet het allemaal, in het bijna onvermijdelijke jargon van curatoren. Maar vergeef haar. Want wat je ervoor terugkrijgt is een lopend buffet waar het lekkerste en het walgelijkste uit de eetfotografie in copieuze hoeveelheden wordt opgediend. Neem ervan wat je wilt: spaghetti van Weegee (1940), Spam van Ed Ruscha (1961), hotdogs van Martin Parr (1983-85), pancakes van Stephen Shore – en zie bij die laatste hoe zijn snapshots lijken op wat we nu op Instagram zetten als we in een restaurant zitten.

‘Fishy donut divers things are queer’ (2015). Foto Joseph Maida

Zie nog meer foto’s van de tentoostelling in deze beeldserie: Lekker om naar te kijken

Soms is het eten toevallig op de foto beland, als figurant in een ander verhaal. Als eten wel het onderwerp is, suggereert dat vaak een diepere betekenis. Vergankelijkheid, heimwee, materialisme, ongelijkheid, noem het maar. Maar niet altijd. Heel vaak is een foto van eten geruststellend genoeg alleen maar een foto van eten. Deze tentoonstelling (waar overigens niet alle foto’s uit het boek te zien zijn) is daarmee ook een eerbetoon aan alle anonieme fotografen die duizenden producten en gerechten simpelweg zo aantrekkelijk en zo duidelijk mogelijk op de foto moesten krijgen. Soms met dramatisch onappetijtelijk resultaat, maar daarom des te lekkerder om naar te kijken.

Tentoonstelling: Feast for the Eyes, museum Foam, Amsterdam, t/m 3/3. Zie: foam.org. Boek: Feast for the Eyes, Susan Bright, Aperture, 42,99 euro.
    • Martine Kamsma