Recensie

Recensie Film

Met Mary Poppins naar een zonnige toekomst

Komedie Disneys vervolg op ‘Mary Poppins’ blijkt een verhulde remake. Gelukkig is de animatie memorabel.

Mary Poppins (Emily Blunt) is nog steeds zeer geliefd in ‘Mary Poppins Returns’.
Mary Poppins (Emily Blunt) is nog steeds zeer geliefd in ‘Mary Poppins Returns’. Foto Jay Maidment
    • André Waardenburg

Het vervolg op Mary Poppins (1964) speelt zich af tijdens de Grote Depressie, zo’n 25 jaar na de gebeurtenissen in het origineel. Jane en Michael Banks zijn nu volwassen, maar dreigen door de economische crisis hun ouderlijke woning aan 17 Cherry Tree Lane kwijt te raken aan Fidelity Fiduciary, de Londense bank waar Michael werkt, net als vroeger zijn vader.

Michael is een kersverse weduwnaar, het kost hem grote moeite zijn drie kinderen op te voeden. Hoogste tijd voor de terugkeer van gouvernante Mary Poppins om op magische wijze pessimisme om te vormen in optimisme en iedereen klaar te stomen voor een zonnige toekomst. Iets wat de hedendaagse Brexit-Brit ook wel kan gebruiken.

Hoewel Mary Poppins Returns een sequel is, valt op hoe de film zowel qua structuur als inhoud dicht bij het origineel blijft. Personages (Admiraal Boom) keren terug, evenals rekwisieten zoals Mary’s bodemloze handtas en het pratende papegaaienhoofd op de paraplu waarmee zij komt aanvliegen. Jack, het neefje van schoorsteenveger Bert uit het origineel, is hier een lantaarnopsteker – in de jaren dertig werd Londen verlicht door gaslantaarns.

Wat opzichtig is voor elke bekende scène een equivalent bedacht. De kinderen springen nu niet in een straattekening, maar duiken via hun bad naar een betoverende, geanimeerde wereld. Zelfs de zwakheden van het origineel worden (bewust?) gekopieerd. Zo zet Jane zich in voor arbeidersrechten, maar verdwijnt die goede zaak, net als in Mary Poppins de vrouwenrechten van haar moeder, al snel uit zicht. Engagement is voor Disney kennelijk iets om snel weg te toveren.

Emily Blunts versie van Mary praat veel bekakter dan Julie Andrews, en dat is even wennen. Qua zangkwaliteiten kan ze niet tippen aan Andrews, al klinkt het nog net overtuigend. De liedjes van oudgedienden Marc Shaiman en Scott Wittman zijn op het eerste gehoor niet echt pakkend.

Lees ook: de onweerstaanbare nanny komt in veel films voor: Iedereen verdient een nanny als Mary Poppins

Het is teleurstellend dat een film die de verbeelding viert – net als in 1964 – zo dicht op het origineel blijft. De film presenteert zich als sequel maar voelt meer als een remake. Zo voedt hij vooral nostalgie en speelt wat al te gemakzuchtig in op de faam van het origineel. Dat lijkt Disneys makke: ook de live-action remakes – volgend jaar maar liefst drie – van animatieklassiekers bieden weinig meer dan een (technische) update.

Gelukkig zijn de meeste variaties op scènes uit de oude Mary Poppins wel memorabel. De sequentie waarin de hoofdpersonen terechtkomen in de op een theepot afgebeelde wereld behoort tot de hoogtepunten. Met veel dank aan de met de hand getekende animaties waarin onder meer de ober-pinguïns uit het origineel terugkeren.