Vrij zijn is…gloeilampen versieren

en fotograaf laten zien hoe we uit de sleur breken. Deze week een gloeilamp versieren.

Behorend tot de rubriek 'Vrij' in samenwerking met Sanneke van Hassel. Deze week: gloeilampen versieren in Apeldoorn bij Zuid Doet Samen . Foto: Peter de Krom
Behorend tot de rubriek 'Vrij' in samenwerking met Sanneke van Hassel. Deze week: gloeilampen versieren in Apeldoorn bij Zuid Doet Samen . Foto: Peter de Krom Peter de Krom

Donderdagochtend, half tien, Apeldoorn Zuid. In buurthuis Ons Honk zijn bijna alle vaste koffiegasten al binnen, maar ook is er aanloop voor de speciale workshop. Vandaag gaan we gloeilampen versieren. Susanne Schoenmaker (35) – „hier heet ik Susanne Creations” – test de lampen en legt knutselspullen klaar.

Ons Honk is in 2015 heropgericht. „Tien jaar geleden werden ze bij de gemeente ineens gek en sloten ze alle buurthuizen”, zegt Ton Kunneman (71). Met anderen richtte hij buurtcoöperatie Apeldoorn Zuid op (nu: 700 leden). Het buurthuis was eerst één ochtend open en nu alle werkdagen. Ze wisten het gebouw te kopen, richtten een leerwerkbedrijf op, gingen maaltijden verzorgen. Veel ouderen uit de buurt waren eenzaam, sommigen zelfs ondervoed.

„Wij werken niet voor één doelgroep, wij zijn er voor iedereen”, zegt vaste kracht Sylvia Finke (57). „Mensen uit de bijstand, mensen met hersenletsel, ouderen, passanten. Ze komen voor dagbesteding of een kop koffie.” Finke is vaste klant bij de Action. „We willen activiteiten aanbieden die niet veel kosten.” Van zitdans, muzikale bingo tot een uitstapje naar Intratuin.

In de keuken worden potten witte bonen in tomatensaus opengedraaid. Busjes rijden af en aan. „Ik kom altijd met Manuel,” zegt mevrouw Volker (88), „één euro voor halen en brengen.”

De dames aan de knutseltafel kiezen een stickervel met ‘Love Believe Dream’, een lachende boeddha, de kerstman. Die met ‘The most wonderful time of the year’ is favoriet. „En die blijft ook het hardste vastzitten”, mevrouw Overbosch (71) peutert de lettertjes eraf. „Sinds een paar jaar maak ik kaarten. Ik ga daarin steeds verder. Sinds mijn man is overleden, moet ik mezelf bezighouden.”

Mevrouw Van Engelenburg (65): „Ik heb al vanaf mijn geboorte een handicap. Hier hebben ze me het creatieve bijgebracht. Ik zeg weleens: ze mogen hier mijn bed neerzetten.” Linda Berghorst (39) is hier via Stimenz, een organisatie voor sociaal werk. Voor haar is het leven niet makkelijk, maar vanochtend heeft ze het naar haar zin. „Lekker d’r uit, even ontspannen. Ik hou van versiering maken. Ik ben een kerstmens.”

„Kerst is niks aan als je alleen bent”, zegt de vrouw naast haar. Ze vraagt zich af of de koffie in de prijs is inbegrepen. Onbeperkt koffie kost een euro. Ze schuift haar kopje weg: „Ik heb niets gedronken en ik hoef ook niet.”

Nadat de sticker erop zit, gaat er decoratiezand in de gloeilamp, en een kerstboompje. Berghorst voegt zilveren balletjes toe: „Zo’n boompje alleen is maar een boompje.” Aan de hoek van de tafel leest mevrouw Volker (87) de krant. „Ik heb er geen zin meer an. Maar ik vind het wel heel leuk.”