Illustratie Anne Caesar van Wieren

Online zijn is eigenlijk offline zijn: je bent afwezig

In Mediavreters vertellen mensen wat ze kijken, lezen, luisteren en liken.

Samira Ahale (41) vluchtte uit een streng islamitisch gezin in Antwerpen door met een Nederlandse man te trouwen. „Ik belandde in Groningen. Vrijheid is voor mij: kunnen dragen wat ik wil, geen hoofddoek om en het werk doen wat ik wil. Maar er was geen liefde tussen ons, en toen ik kinderen kreeg, wilde ik een beter leven voor hen en voor mezelf. Ik scheidde en kreeg een burn-out. Ik zat in een dal en kon niet dieper zakken. Dat idee gaf me gek genoeg rust. Ik ben me gaan verdiepen in wat mensen drijft en het spirituele aspect daarvan. Nu coach ik mensen, vooral hoogopgeleiden, om verder te komen. Mijn eigen ervaringen helpen daarbij.

De Alchemist van Paulo Coelho is het boek dat mij het meest inspireert. Het gaat over een schaapherder die geleid wordt door alles om zich heen. Telkens komt hij, doordat hij durft los te laten, in een ander situatie terecht. Zo sta ik ook in het leven. Ik realiseerde me dat we allemaal een plekje hebben in deze hele grote film. Na Coelho ben ik Jed McKenna gaan lezen. Dat is een pseudoniem, niemand weet wie er achter die naam schuilgaat. Hij schrijft over ‘nondualiteit’. Het houdt in dat alles wat we geloven over de wereld en onszelf, bedacht is, dat het allemaal verhalen zijn. Daar ben ik ook erg van overtuigd geraakt. Van die verhalen kun je ook afstand nemen. Zo sta je open en blanco tegenover alles wat zich aandient.

„Er worden voor televisie niet veel programma’s gemaakt vanuit die open levenshouding. Alle omroepen in Nederland kijken naar de wereld vanuit een bepaald concept. Naar programma’s van de EO kijk ik nog het liefst, zoals De Nachtzoen. De programmering is diepgaander, draait om zingeving. Ik ben zelf niet meer gelovig. Het zijn verhalen. Geen verkeerde verhalen, maar sinds ik dat zie, kán ik er niet meer in geloven. Als ik iets kijk op Netflix, kies ik iets dat een beetje simpel is. Omdat ik tijdens coaching al zo veel met mijn hoofd bezig ben, wil ik ter ontspanning zachtheid en romantiek. Met mijn dochter samen droom ik weg bij Say Yes To The Dress waarin aanstaande bruiden jurken uitkiezen.

‘Naar een Belgische zender wil ik ook nog wel eens zappen. Dat gebeurt als ik het leven in Antwerpen even mis. Dan zet ik de komische serie F.C. De Kampioenen aan, of een Vlaamse cabaretier, zoals Philippe Geubels. De Belgen hebben andere humor dan Nederlanders. Ze zijn wat terughoudender en zachter, maar hebben wel degelijk diepgang. Hetzelfde verlangen ervaar ik soms naar mijn Marokkaanse roots. Wanneer ik daar weer even aan herinnerd wil worden, bezoek ik bijvoorbeeld een toneelstuk van acteur Nasrdin Dchar.

„Ik breng zo min mogelijk tijd online door. Voor mijn boek, dat ik schreef onder de naam De spirituele allochtoon maakte ik wel een Facebook- en Instagrampagina aan. Maar ik vind het niet belangrijk. Online zijn is eigenlijk offline zijn. Je bent ergens anders, niet aanwezig. Zodra je maar aan het Whatsappicoontje denkt, ben je al met andere mensen bezig. Het gaat ten koste van tijd met jezelf, om te voelen. Met jezelf moet je het uiteindelijk doen. Dat probeer ik mijn kinderen, beide puberleeftijd, ook mee te geven. Al word ook ik wel eens te veel afgeleid. Dan zet ik mijn telefoon snel op vliegtuigstand.”