Opinie

    • Mirjam de Winter

Autorijden

Mirjam de Winter

Het zal wel met mijn leeftijd te maken hebben, maar ik word steeds banger in de auto. Op mezelf vertrouw ik nog wel, maar niet op andere weggebruikers. En meerijden met een ander doe ik ook liever niet meer, omdat geen van mijn vrienden of collega’s mijn panische momenten serieus lijkt te nemen. Hoe ik de bibbers krijg als die ander bij een naderende file of stoplicht pas op het laatste moment op de rem trapt. Nonchalant met één vinger het stuurwiel bedient op een drukke tweebaansweg. Inhaalt zonder even over de schouder te kijken. Alsmaar naar mij kijkt in plaats van naar de weg. Gaat pielen aan de autoradio of berichtjes op de mobiele telefoon checkt. Een sponsje onder de autostoel vandaan probeert te vissen om een beslagen raam schoon te vegen. De ruitenwissers in de langzaamste stand zet terwijl het pijpenstelen regent. En dan ook nog lacherig doet over de doodsangsten die ik intussen uitsta, mezelf met twee handen vastklampend aan het dashboard in afwachting van ‘de grote klap’.

Daarom rijd ik liever zelf en wel zo voorzichtig mogelijk. Nooit te hard en zonder onnodig vaak van baan te wisselen. Als een oud wijf, inderdaad. In de spits mijd ik bewust de ring van Rotterdam en vooral de A15 richting Europoort. Zenuwslopend en levensgevaarlijk bovendien, met al die rijbanen en dat vrachtverkeer. En als het regent of als het donker is, rijd ik door de stad met opengedraaide zijraampjes, om al die fietsers zonder verlichting op tijd te kunnen spotten. Een idioot gezicht natuurlijk (zeker als ik met een natgeregend gezicht achter het stuur zit), maar ik heb er al aardig wat aanrijdingen mee weten te voorkomen. Ook steek ik hier en daar mijn hoofd uit het raam en roep de stommelingen na: „Ik zie je niet, idioot!” In de hoop dat het eindelijk tot ze doordringt dat ze een soort Russische roulette aan het spelen zijn.

Intussen probeer ik ook mijn kinderen op de gevaren in het verkeer te wijzen. Twee zijn er al volwassen en bewust autoloos, maar dat is ook niet zo gek met twee van die bange ouders. Hun vader durfde zijn rijbewijs niet meer te halen nadat hij als inzittende zeven keer over de kop sloeg in een auto en daarbij zijn 17-jarige vriend verloor. Hun oom lag na een verkeersongeval drie maanden in coma en is nooit meer de oude geworden. En ons 7-jarig nichtje werd op straat doodgereden door een jonge automobilst.

We zijn als familie misschien een beetje getraumatiseerd of als het om auto’s gaat gewoon bang aangelegd, maar ik ben ervan overtuigd dat we over pakweg vijftig jaar állemaal vol ongeloof zullen terugkijken op het verkeer van nu. Alsof je voor het eerst vanaf een viaduct op een snelweg kijkt en beseft hoe volstrekt onverantwoordelijk het er daar eigenlijk aan toe gaat. Over een halve eeuw zullen we het ons niet meer voor kunnen stellen. Zullen mijn kleinkinderen elkaar het sterke verhaal vertellen dat oma zich niet per straalzender door de stad verplaatste, maar er met open raampjes doorheen reed om levens van argeloze fietsers te redden.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.

    • Mirjam de Winter